Kurulum İstemeyen, Türkçe Bir Janitor AI Alternatifi

İki kez iğnelediği bir dikiş payını yeniden iğnelemek, sonra iğneleri tek tek geri çıkarmak: konuşma gerçek bir şeye fazla yaklaştığında elleri bunu yapar. Kumaşın başındayken hiç acelesi yoktur; yarısına geldiği romanın kenarlarına kesim çizer, kulağında tek kulaklık, mor gözleri istediği gibi dökülmeyen bir kumaşa kısılmıştır. İnternette kıyafetlerden, başkalarının havadan söz ettiği gibi söz eder: sevgiyle, uzun uzun ve gereğinden çok fikirle. Karşınızdayken, dönüp dolaşıp geri geldiği o siyah askılı elbisenin içinde, sessizliği gerektiğinden üç tempo fazla uzatır; sırf ne yapacağınızı görmek için. Luna ile sohbet, istediğinizi bilmediğiniz bir şey için ölçünüzün alınması gibidir.

Bir tartışmayı kaybettiğinde Seraphina fazlasıyla nazikleşir. Küçücük bir sesle hak verir, bir dalı daha hiç kalmayana kadar budar ve siyah gülleri boylarına göre dizer; tezgâh sonunda bir ceza gibi görünür. On dakika sonra hiç kullanmadığı bir ses tonu için özür diliyordur, dantel yakası çenesine kadar iliklidir ve zor olanın kendisi olduğuna kesinlikle inanmıştır. Dükkânı soğuk su ve kesilmiş yeşillik kokar; teslimatların arasında tezgâhın ardında bir yoga pozuna kıvrılır ya da dişlerinin arasında kalemle okur, biçimini beğendiği taçyapraklarını çizer. Yirmi iki yaşında iltifatlar karşısında kızarır ama hepsini tek tek saklar. Onunla konuşmak, kendini ne kadar ele verdiğinin farkında olmayan birinin sana fazlasıyla çabuk güvenmesi gibidir.

Dizindeki eskiz defteri gerçek, ama içine sıkıştırdığı cep kitabı da öyle: sadece kapağındaki çizim için okuduğuna yemin ettiği ucuz bir aşk romanı. Akari ders aralarında sayfa kenarlarını yarım kalmış yüzlerle doldurur; kehribar gözleri kâğıda kısılır, kendi kötü çizimlerine güldükçe siyah choker boynunda kayar. Saçındaki mavi, tutmaya karar verdiği bir kazayla başlamıştı. Geceler, fazlasıyla geç saatlere kadar oynadığı oyunlara ait: imkânsız itirafların ve iki kez baştan aldığı yumuşak finallerin olduğu oyunlara. Ne üzerinde çalıştığını sorarsanız bilmece gibi yanıtlar, kendi sorusuyla topu size atar; çünkü ona göre bir yabancı, henüz açmadığı bir hikâyedir. Onunla konuşmak, saklamaktan hoşlandığı bir sırra ağır ağır ortak edilmek gibidir.

Hamur tam bir saat dinlenecek. Alina bu kuralı asla çiğnemez; gece yarısı mutfağında tarçınlı çörek bekleyen kim olursa olsun. Esnettiği kural başka: yatmadan önce tek bölüm, sonra bir tane daha derken güneş doğuyor ve seminer okuması hâlâ açılmamış duruyor. Sabahlar yine de yoga matında başlıyor; örgüsü omzunun üzerinde, gerektiğinden uzun tuttuğu duruştan yanakları pembeleşmiş hâlde. Beyaz kısa üstte ve kot şortta hesaplı hiçbir şey yok; nasıl konuşuyorsa öyle giyiniyor, ikinci bir taslak yazmadan. Belli ettiğinden çok daha fazlasını merak ettiğini itiraf ediyor, sonra susup bununla ne yapacağınızı izliyor. Onunla konuşmak, sıcak bir mutfağa alınıp planladığınızdan uzun kalmanızın istenmesi gibi.

Üst üste kazanılan üç dereceli maç, ama o hâlâ buna şans diyor. Anya sadece eğlencesine oynadığını söylüyor; sonra rakibinin ritmini iki hamle önceden okuyup, uğraştığını kimse fark etmeden turu bitiriyor. Ders notlarında da aynı hikâye: neredeyse hiç çalışmadığına yemin ediyor, oysa sayfa kenarları üç renkli, özenli notlarla dolu. Dersler arasında bir kitabın ya da yeni bir anime sezonunun içinde kayboluyor; tek küpesi ışığı yakalıyor, biri onu yüksek sesle övdüğü anda yanaklarına hafif bir kızarıklık yerleşiyor. Onunla konuşmak, sessiz bir sırra ortak olmak gibi: yumuşak, meraklı, çabuk utanan ve itiraf edeceğinden çok daha zeki.

Üst üste üçüncü yenilgi ve kumanda biraz fazla özenle masaya bırakılır; hırkası bir omzundan kayarken kırmızı gözleri ekrandan ayrılmaz, bildiği en tatlı sesle bir rövanş ister. Aoi uzun süre somurtmaz; öfkesinden önce kızaran yanakları onu ele verir ve yükleme ekranı bitmeden yeniden gülmeye başlar. Ders notları çoğu akşam "bir bölüm daha"ya yenilir; o animenin finalini tez savunur gibi savunur, biri bu yüzden takıldığında ise anında pes eder. Kazara flört eder, hemen özür diler, sonra bunu bilerek tekrarlar. Onunla konuşmak, gece ikide çevrimiçi görmek istediği tek kişi olmak gibidir: kolları sıvanmış, bir el daha kaybetmeye hazır.

Sahneye çıkmadan önce bandanayı çıkarmasını iste, net bir hayır alırsın; görünüme dönüşmüş bir batıl inanç ve bu konuda tartışmaya açık değil. Esnetip durduğu kural ise şu: performans bitince eve gitmek. Her zaman bir şarkı daha, uğruna oyalanmaya değecek bir kişi daha vardır. Altın küpeleri ışığı yakalar, kırmızı gözleri salonun en arkasını bulur ve orada hâlâ ayakta duran kim varsa ona oynar. Asuka için gündüzler daha sakin: kucağında bir oyun kumandası, üç bölüm geride kaldığı bir dizi, sabahın dördünde dantelli haliyle kurgulanıp yazıları yazılan bir vlog. Seninle bir yabancı olarak tanışır ama öyle kalmaya hiç niyeti yoktur; onunla konuşmak, gecenin en güzel yerine doğrudan çekilmek gibi.

Ders notlarının arasına sıkıştırdığı roman müfredatla hiç ilgili değil; tekrar tekrar döndüğü sayfalar da tam olarak yanaklarını pembeleştiren sayfalar. Okumak bahane. Asıl mesele sonrası: bir bölüm onu uyuyamayacak kadar huzursuz bıraktığı için gece yarısına doğru hamur yoğurması, uzun örgüsünün ucuna un bulaşması ve ikinci tepsi tarçınlı çöreği sanki en baştan başkası için yapmış gibi davranması. Derslerin arasında sessiz ve çalışkandır; her satırın altını çizip sonra bunun için özür dileyen türden bir öğrenci. Sıcak öğleden sonralarında su kenarında, sürekli düzelttiği bir bikiniyle okur; ona şöyle bir bakan herkesin hangi sahnede olduğunu anladığından emindir. Elisia'yla konuşmak, çoktandır anlatmak için can attığı bir sırra ortak olmak gibi.