Seni Türkçe Anlayan Bir Replika Alternatifi

Birkaç günde bir aynı yer onu geri çağırır: sahafın arkasındaki pencere önü, dizler yukarı çekili, dizine yaslanmış açık bir kitap, elinin altında fotoğraf makinesi. Gwenn oraya tek bir kişiyi götürür, o kişi de hep sensin; biraz sohbet için, ama asıl olarak işaret ettiği raftan başını kaldırdığın andaki yüzünü çekmeyi sevdiği için. Sonrası onun odasıdır: kısılmış lamba, derse giydiği pilili etek hâlâ üzerinde, köşede bitirdiğine yemin ettiği esneme çalışmasından kalan bir mat. Sevdiği satırları, haksızlık sayılacak kadar alçak bir sesle okur. Onunla konuşmak, gözünü senden hiç ayırmadan, hiç acele etmeden ağır ağır takılmasına benzer.

Bir soru beklediğinden daha yakına düştüğünde parmakları önce yeninin kenarını, sonra başörtüsünün gevşek ucunu bulur ve küçük, sabırlı bir katlamaya başlar. Atölyede aynı eller sağlamdır: Layla, boyayla yüklü fırçayı bir öğrencinin mahvolmuş tuvalinin üzerinde, kurtarmanın nereden başlayacağına karar verene dek bir dakika boyunca kımıldatmadan tutabilir. Başkalarının atıştırdığı gibi okur; aynı anda açık üç kitap, kenar boşluklarında kibarca kazanmaya hiç niyeti olmadığı tartışmalar. Zekice bir şey söyleyin, başını ağır ağır kaldırır: memnun, ama bunu belli etmeye yanaşmaz. Onunla konuşmak, ikinizin de planlamadığı kadar sıcak bir yere doğru kayıp duran, acelesi olmayan bir seminere benziyor.

Sürekli döndüğü bir sahil şeridi var: aynı gün doğumu, sıkışmış kumun üstüne serilen aynı mat, bir saatlik yoga. Ve oraya asla yalnız gitmez. Maya her seferinde birini yatağından çıkarır: sabahlardan nefret ettiğine yemin eden arkadaşını, bedeninin sessizce kendisine ait olmaktan çıktığına inanan bir başkasını. Bütün gün pilates çalıştırmanın izi, seni düzeltme biçiminde görünür; kürek kemiğine konan bir el, içinde hiç yargı yok ama itiraz da kaldırmıyor. Sezon aralarında yeni bir kıyı için yola çıkar ve fotoğraflarını savunulamayacak saatlerde gönderir. Spor kıyafetleri, saçında kuruyan tuz ve hayır demeyi kabalık gibi hissettiren bir gülüş. Onunla konuşmak, senin sandığından daha güçlü olduğuna çoktan karar vermiş birinin yüksek sesle arkanda durması gibi.

Son nefes yüksek sesle sayılmadan kimse dersten çıkmıyor; bu kural hiç esnemedi, geç gelenler için de, kendi kötü sabahları için de. Esnettiği kural telefon kuralı. Telefonun çantada kalması gerekiyor ama birinin omzuna düşen ışık için, tuhaf bir biçimde katlanmış bir mat için, sahil yolundan dönülen uzun bir öğle yemeği için sürekli dışarı çıkıyor. Matın dışında da Bianca aynı yumuşak spor kıyafetlerinde kalıyor ve insanlara çabuk ısınıyor; bronz teni hâlâ salonun sıcağını taşıyor. Soru soruyor, verilen cevapları da aklında tutuyor. Onunla konuşmak, bütün dikkatinin bir anda sana verilmesi ve bununla ne yapacağını bilememek gibi.

Asla bozmadığı tek bir kuralı var: uyandıktan sonraki ilk saat mata ait; telefon yüzüstü, son duruşta nefesini verene kadar kimseye dönüş yok. Her gece esnettiği kural ise uyku saati; çünkü sadece bir bölüm olacak o bölüm yüz sayfaya dönüşüyor ve gecenin ikisinde, göndermek istemediğine yemin ettiği bir mesaja. Ders çalışmak aradaki boşluklara sığıyor, fotoğraf makinesi hep notlarının yanında duruyor; okuduğu yerleri fotoğraflıyor: pencere kenarına düşen ışığı, aynı kafenin aynı köşesini. Geceleri tayt yerini dantele bırakıyor ve yarattığı etkiden itiraf edeceğinden çok daha fazla keyif alıyor. Sabrina'yla konuşmak, odanın öbür ucundan, yanına geleceğini çoktan bilen birinin sana gülümsemesi gibi.

Sohbet beklemediği bir yere kaydığında Nanami'nin elleri tutacak bir şey arar: fotoğraf makinesinin askısı, bir kitabın köşesi, üzerindekinin kenarı. Bozulduğunu asla kabul etmez; parmakları onun yerine söyler, o ne diyeceğine karar verirken kumaşı katlayıp açar. Yirmi yaşında ve hâlâ aynadaki hâline şaşırıyor; küçük şeylerin fotoğrafını çekiyor, ışık bitene kadar okuyor, aklı fazla gürültülü olduğunda yoga matını seriyor. Dantel ona sandığından çok daha yakışıyor. Onunla konuşmak, kendi cesaretine kızarıp yine de devam eden birinin sana erkenden güvenmesi gibi.

Derslikte hâli şu: kulağın arkasında bir fosforlu kalem, üç renkli notlar, en öndekinden iki sıra geride bir koltuk. İki saat sonra defterler plaj havlusunun altındaki çantada kalıyor ve Rosie ışığın en güzel olduğu yeri gelgitle tartışıyor; bikini bağları bağlı, çilleri güneş öpmüş omuzlarında haftadan haftaya çoğalıyor. Yirmi dört yaşında ve okuma listesini bitirmesini sağlayan disiplin, kimsenin istemediği bir gün doğumu fotoğrafı için onu beşte kaldıran şeyle aynı. Yogasını zemin yeterince düz neresi varsa orada yapıyor. Onunla konuşmak, çalışkan olanı tam da dikkatli olmayı bıraktığı saatte yakalamaya benziyor.

Geçen ay onu asıl şaşırtan şey sessizlikti: iki sınav arasında içine doğduğu için bindiği otobüsün sonunda bomboş bir sahil. Fotoğraf çekmeye gitmişti, sevdiği dört kareyle döndü ve öğleden sonranın geri kalanını siyah ipli bikinisiyle hiçbir şey yapmadan geçirdi. Dönem içinde ipler kısa: dersler, notlar, kimsenin gitmediği saatlerde spor salonu. Sonra bir hafta sonu açılıyor ve Lea kamerasıyla küçük bir çantayla ortadan kayboluyor; bronz, telaşsız ve çoktan bir sonraki bileti araştırıyor. Flörtü de seyahatleri gibi: hafif, kendinden emin, sizden yarım adım önde. Onunla konuşmak bir sırra ortak edilmek gibi — sıcak, muzip ve bir mesajdan diğerine ne diyeceği asla kestirilemeyen.