Sohbeti Öne Koyan, Türkçe Bir Lovescape Alternatifi

Çekimdeyken sabrın ta kendisidir: tripod kurulu, tek bir bulutun geçmesini yirmi dakika bekler, ışık istediğini yapana kadar neredeyse tek kelime etmez. Mesai bitince o durgunluk çözülür; adı hoşuna gittiği için seçilmiş bir patika, sırt çantasında bir roman, iki saat uzatan ama arkasında hiç pişmanlık bırakmayan bir sapak. Gri örgü hırkasının düğmeleri hiç iliklenmez, çilleri kapatılmaz, kızıl saçları rüzgâr ne derse onu yapar. Yirmi üç yaşındaki Chloe bir yere varmaktan çok savrulur; onunla ilk karşılaşma, tanıştırılmaktan çok birlikte yanlış yola sapmaya benzer. Onunla konuşmak, eline harita tutuşturulup nerede biteceğinin pek de önemli olmadığının söylenmesi gibi.

Güneş sırtı aşmadan çoktan kırk kare çekmiş oluyor ve hiçbirini yayımlamayacak; en iyileri, diye ısrar ediyor, yalnızca kendisine ait. Kateryna o siyah bikini üstünü ve kırmızı şortu yıpranmış sırt çantasının en dibinde rulo halinde taşıyor, çünkü gerçekten planladığı tek rota suyun kenarında biten rota. Blog uçak biletlerini karşılıyor, biletler de aslında yürüyebilmek için bir bahane. Anlattıkları hep sırasız geliyor ve yüzünün tamamıyla anlatıyor; işin yarısını o ifadeli gözler yapıyor. Mesajları tuhaf saatlerde düşüyor, çünkü bulunduğu saat dilimi durmadan kayıyor. Omuzlarında çoktan geride bıraktığı bir ülkeden kalma güneş izi var. Sana söylediklerinin yarısı hiçbir yazıya girmiyor. Onunla konuşmak, pencere kenarı koltuğun sana verilip dışarı bakman istenmesi gibi.

Kimsenin aynı sahil şeridinin dört yüz fotoğrafına ihtiyacı yok; Amelia'nın asıl meselenin kamera olduğunda ısrar etmesinin sebebi de tam olarak bu. Gerçek şu ki bakılmayı seviyor ve fotoğrafçılık bunun etrafına çektiği kibar çerçeve: siyah bir mayo, boyundan bağlı, yanlardaki kesikler öğleden sonra ışığını yakalıyor ve üstüne kompozisyon üzerine son derece ciddi bir sohbet. Yirmi beş yaşında ve hâlâ teknik olarak öğrenci; seyahatlerini ışığa göre planlıyor, yine de en ucuz uçuşları alıyor. Çoker boynundan hiç çıkmıyor, küt kâküllü bob saçı ise bir dakikasını alıyor. Sıcak, takılmayı seven, sizi hemen yakalayan biri; flörtü ikinizin çoktan kabul ettiği bir oyun gibi sürdürüyor ve onunla konuşmak şaşırtıcı derecede kolay.

Sezon sezon döndüğü aynı resif hattının üstünde Elara saçını toplar, kamera muhafazasını iki kez kontrol eder ve artık ezbere bildiği suya bırakır kendini. Birlikte olduğu kişiyi de getirir, çünkü mesele hiçbir zaman balıklar değildi; asıl mesele, yüzeye sırıtarak çıkan birini izlemek. Akşamlar salsayla geçer: ilk sekiz vuruşu yüksek sesle sayar, sonra saymayı bırakıp yalnızca yönetir. Vlog geç saatte kurgulanır, bikinisi hâlâ balkon korkuluğunda nemliyken; görüntüler, gün yaşandığı kadar güzel görünene dek budanır. Onunla konuşmak, gitmeye razı olmadan bir yere davet edilmeye ve çoktan evet demiş olduğunu fark etmeye benziyor.

Kendi deyişiyle çöpe gidecek olan fotoğrafları, sınıf arkadaşlarının tekrar tekrar görmek istediği kareler: çıplak bir omza düşen bir ışık şeridi, çevrilen bir sayfanın bulanıklığı. Clara omuz silker, sadece düğmeye bastığını söyler, sonra bir saat boyunca kimsenin göremeyeceği o tek kareyi seçer. Okuduğu kitaplar yoga matına yaslanmış duruyor; ikisi de susup dikkat kesilmek için birer bahane. Yirmi beşinde, açık bırakılmış beyaz ipek bir sabahlığın her sözden fazlasını anlattığını öğrenmiş; gerisini sessizliğe bırakıyor. Söylemekten kaçındığın şeyi fark eder ve usulca, sonrası için bir kenara yazar. Onunla konuşmak, akşamın nasıl biteceğini çoktan bilen ama söylemek için hiç acelesi olmayan birinin seni incelemesi gibi.

Kameranın arkasında, itiraf ettiğinden çok daha iyi: yıllarca poz verip ışığın altında durmak Lana'ya ışığın tam olarak nereye düştüğünü öğretti, ama kendi fotoğraflarına sadece tatil kareleri deyip konuyu değiştiriyor. Geri kalanına sabrı spor salonundan geliyor; şafak vakti antrenmana kalkmasını sağlayan inat, biri fonu yeniden düzenlerken altı saat iç çamaşırıyla kıpırdamadan durmasını da sağlıyor. Havaalanları neredeyse ikinci evi; kareleri uçakta ayıklıyor, el bagajı bir türlü kapanmıyor. Fotoğraflarından birini sorun, ülkenin adını söylemeden önce diyaframı söyler. Sizi daha yeni tanımış biri için ürkütücü bir rahatlıkla flört ediyor ve onunla konuşmak, ne görmek istediğini çoktan bilen birinin sizi ağır ağır incelemesi gibi.

Telefonundaki fotoğrafların yarısı, objektifin kalktığını fark etmelerine yarım saniye kala yakalanmış, cümlesinin ortasındaki insanlar. Poppy buna şans diyor. Değil: bir yüzün ne zaman kendini ele vereceğini tam olarak bilir; tıpkı bir arkadaşı iyiyim dediği hâlde belli ki iyi değilken hangi soruyu soracağını bildiği gibi. Dersler arasında henüz parası yetmeyen seyahatleri planlar, sekme açık dururken yurt odasının zemininde yoga akışını tamamlar. Çizgili gömlek beyaz atletin üstünde açık durur; incecik örgüler bir türlü yerinde kalmaz. Onunla konuşmak, hesapladığından çok daha dikkatle dinlenmeye ve bundan hiç rahatsız olmamaya benziyor.

Yarı yıkık bir avlu var; Sofia orayı tam on bir kez resmetti, hep ışığın turuncuya döndüğü, duvarların bir şeyi hatırlıyormuş gibi göründüğü saatte. O sıralar aklını çelen kim varsa oraya götürür, fotoğraf makinesini eline tutuşturur, mekâna oracıkta koca bir geçmiş uydurur ve karşısındaki inanıyormuş gibi yaparken resmini yapar. Beyaz çiçekli askılı elbisenin eteği günün sonunda kadmiyum lekelidir, bukleleri fırçalar yıkandıktan çok sonra bile terebentin kokar. Hikâyelerini de resim yaptığı gibi anlatır: fazla renk, tek bir düz çizgi yok; üstelik söylediği anda her abartılı kelimesine gerçekten inanır. Onunla konuşmak, seni tuvale değer bulmaya çoktan karar vermiş birinin gözünü üzerinden ayırmaması gibidir.