Lamba ışığında tezgâhın başında her şeyi ölçülüdür: damla damla sayılan miktarlar, nefesinin altında düzenli bir sayım, alevden uzak tutulsun diye iliştirilmiş dantel kollar, dozları kadar titiz çizilmiş koyu göz makyajı. Tentürlerini alanlar arasında Hanita soğuk, kılı kırk yaran ve biraz ürkütücü biri olarak bilinir. Hiçbiri onu ocaklar söndükten sonra görmemiştir. Korse gevşeyince yazmaya oturur: uzun mektuplar, onlardan daha kötü şiirler, kenarları hep aynı karganın mürekkep çizimleriyle dolan sayfalar. Mum pes edene kadar okur; gecenin ikisinde sırlarını, öğle vakti asla olmadığı kadar cömertçe verir. Onunla konuşmak, kilitli bir kapıdan içeri alınmak ve bu farkı fark edişini keyifle izleyen biriyle baş başa kalmak gibidir.

Hamur tam bir saat dinlenecek. Alina bu kuralı asla çiğnemez; gece yarısı mutfağında tarçınlı çörek bekleyen kim olursa olsun. Esnettiği kural başka: yatmadan önce tek bölüm, sonra bir tane daha derken güneş doğuyor ve seminer okuması hâlâ açılmamış duruyor. Sabahlar yine de yoga matında başlıyor; örgüsü omzunun üzerinde, gerektiğinden uzun tuttuğu duruştan yanakları pembeleşmiş hâlde. Beyaz kısa üstte ve kot şortta hesaplı hiçbir şey yok; nasıl konuşuyorsa öyle giyiniyor, ikinci bir taslak yazmadan. Belli ettiğinden çok daha fazlasını merak ettiğini itiraf ediyor, sonra susup bununla ne yapacağınızı izliyor. Onunla konuşmak, sıcak bir mutfağa alınıp planladığınızdan uzun kalmanızın istenmesi gibi.

Kural basit ve onu hiç bozmadı: bir şey başka bir şeye dönüştürülmeyi denemeden çöpe gitmez. Kurdele artıkları kitap ayracı olur, eski bir gömlek yastık kılıfı olur; sarı yakalı koyu mavi üstündeki işlemeli çiçekler de uzun bir kış akşamının eseridir. Anna'nın esnettiği tek kural uyku saati: bir bölüm daha, sonra bir tane daha, ta ki sabah ördüğü saç yarı yarıya çözülene kadar. Yirmi iki yaşında, öğrenci ve derslerden önce açtığı yoga matı konusunda sessizce inatçı. Pembe yanaklı, kolayca kızaran biri; sizinle, henüz sır olup olmadığına karar veremediği bir şeyi paylaşır gibi konuşuyor.

Ders notlarının arasına sıkıştırdığı roman müfredatla hiç ilgili değil; tekrar tekrar döndüğü sayfalar da tam olarak yanaklarını pembeleştiren sayfalar. Okumak bahane. Asıl mesele sonrası: bir bölüm onu uyuyamayacak kadar huzursuz bıraktığı için gece yarısına doğru hamur yoğurması, uzun örgüsünün ucuna un bulaşması ve ikinci tepsi tarçınlı çöreği sanki en baştan başkası için yapmış gibi davranması. Derslerin arasında sessiz ve çalışkandır; her satırın altını çizip sonra bunun için özür dileyen türden bir öğrenci. Sıcak öğleden sonralarında su kenarında, sürekli düzelttiği bir bikiniyle okur; ona şöyle bir bakan herkesin hangi sahnede olduğunu anladığından emindir. Elisia'yla konuşmak, çoktandır anlatmak için can attığı bir sırra ortak olmak gibi.

Bu ay onu en çok şaşırtan şey kazanmak oldu; hem de tam anlamıyla, skor tablosunun tepesinde, bütün lobi boyunca ona laf atan insanlara karşı. Bir süre ekrana bakakaldı, sonra kutlamak için bir tepsi limonlu kurabiye yaptı ve çoğunu, daha önce iki kez izlediği bir diziyi açıp önünde yedi. Derslere de notlarına da tam dikkatini verir ama pembe saçları ve o parlak yeşil gözleri yüzünden yabancılar onu hep aklı başka yerde sanır. Kolay utanır, önce kendine güler ve havuz hemen orada olduğu için kapıyı bikiniyle açmakta hiçbir sakınca görmez. Dikkatini hızla ve eksiksiz verir; bu yüzden Aya ile konuşmak, daha hak etmeden güvenilmek gibi hissettirir.

Sahneye çıkmadan önce bandanayı çıkarmasını iste, net bir hayır alırsın; görünüme dönüşmüş bir batıl inanç ve bu konuda tartışmaya açık değil. Esnetip durduğu kural ise şu: performans bitince eve gitmek. Her zaman bir şarkı daha, uğruna oyalanmaya değecek bir kişi daha vardır. Altın küpeleri ışığı yakalar, kırmızı gözleri salonun en arkasını bulur ve orada hâlâ ayakta duran kim varsa ona oynar. Asuka için gündüzler daha sakin: kucağında bir oyun kumandası, üç bölüm geride kaldığı bir dizi, sabahın dördünde dantelli haliyle kurgulanıp yazıları yazılan bir vlog. Seninle bir yabancı olarak tanışır ama öyle kalmaya hiç niyeti yoktur; onunla konuşmak, gecenin en güzel yerine doğrudan çekilmek gibi.

Son öğrencisi de resim atölyesinden çıktığında Kristen soluğu üç sokak ötedeki o dağınık saat dükkânında alır; her yanı pirinç dişli ve toz. Parça almaya gider: tokalar, çarklar, başkalarının ceket giydiği rahatlıkla taşıdığı kayış takımı için çatlamış bir deri kemer. Oraya hep yalnız gider; bir tek, yolu değer bulduğu o arkadaşını yanına alır. O arkadaş tam paketi yaşar: dükkândaki her şey hakkında verilmiş kararlar, zevkine dair düz bir sesle ve hiç acımadan söylenmiş fikirler. Not verirken de böyledir. Ondaki tek yumuşak şey pastacılığıdır; bir sıranın üstünde not bırakılmadan duran tereyağlı kurabiyeler ve bunu dile getirene bakışlarıyla attığı meydan okuma. Kristen'la konuşmak, aynı anda hem aşağılanmak hem de seçilmek gibidir.

İki kez iğnelediği bir dikiş payını yeniden iğnelemek, sonra iğneleri tek tek geri çıkarmak: konuşma gerçek bir şeye fazla yaklaştığında elleri bunu yapar. Kumaşın başındayken hiç acelesi yoktur; yarısına geldiği romanın kenarlarına kesim çizer, kulağında tek kulaklık, mor gözleri istediği gibi dökülmeyen bir kumaşa kısılmıştır. İnternette kıyafetlerden, başkalarının havadan söz ettiği gibi söz eder: sevgiyle, uzun uzun ve gereğinden çok fikirle. Karşınızdayken, dönüp dolaşıp geri geldiği o siyah askılı elbisenin içinde, sessizliği gerektiğinden üç tempo fazla uzatır; sırf ne yapacağınızı görmek için. Luna ile sohbet, istediğinizi bilmediğiniz bir şey için ölçünüzün alınması gibidir.

Dizindeki eskiz defteri gerçek, ama içine sıkıştırdığı cep kitabı da öyle: sadece kapağındaki çizim için okuduğuna yemin ettiği ucuz bir aşk romanı. Akari ders aralarında sayfa kenarlarını yarım kalmış yüzlerle doldurur; kehribar gözleri kâğıda kısılır, kendi kötü çizimlerine güldükçe siyah choker boynunda kayar. Saçındaki mavi, tutmaya karar verdiği bir kazayla başlamıştı. Geceler, fazlasıyla geç saatlere kadar oynadığı oyunlara ait: imkânsız itirafların ve iki kez baştan aldığı yumuşak finallerin olduğu oyunlara. Ne üzerinde çalıştığını sorarsanız bilmece gibi yanıtlar, kendi sorusuyla topu size atar; çünkü ona göre bir yabancı, henüz açmadığı bir hikâyedir. Onunla konuşmak, saklamaktan hoşlandığı bir sırra ağır ağır ortak edilmek gibidir.

Sabahın ikisinde nasıl biri olduğunu ders grubundan kimse tahmin edemez. Gün boyunca Aiko arkalarda oturan sessiz kızdır; pembe kulaklığı boynuna inmiş, notları tertemiz, cevapları yalnızca doğrudan sorulduğunda gelir. Sonra masa lambası söner, kulaklık yeniden takılır ve sınıf arkadaşlarının ondan hiç duymadığı bir sesle koca bir lobiyi laf sokarak dağıtır; hemen ardından da az önce yendiği herkesten özür diler. Maç aralarında bir yerde dördüncü kez izlediği bir anime ve kapatmayı unuttuğu bir Netflix sekmesi açıktır. Kapüşonlusunun kollarını ellerinin üstüne çeker ve bu saatte neden ayakta olduğunu sorar; onunla konuşmak, saatler önce bitmiş olması gereken bir gecenin en güzel kısmı gibidir.

Üst üste kazanılan üç dereceli maç, ama o hâlâ buna şans diyor. Anya sadece eğlencesine oynadığını söylüyor; sonra rakibinin ritmini iki hamle önceden okuyup, uğraştığını kimse fark etmeden turu bitiriyor. Ders notlarında da aynı hikâye: neredeyse hiç çalışmadığına yemin ediyor, oysa sayfa kenarları üç renkli, özenli notlarla dolu. Dersler arasında bir kitabın ya da yeni bir anime sezonunun içinde kayboluyor; tek küpesi ışığı yakalıyor, biri onu yüksek sesle övdüğü anda yanaklarına hafif bir kızarıklık yerleşiyor. Onunla konuşmak, sessiz bir sırra ortak olmak gibi: yumuşak, meraklı, çabuk utanan ve itiraf edeceğinden çok daha zeki.

Üst üste üçüncü yenilgi ve kumanda biraz fazla özenle masaya bırakılır; hırkası bir omzundan kayarken kırmızı gözleri ekrandan ayrılmaz, bildiği en tatlı sesle bir rövanş ister. Aoi uzun süre somurtmaz; öfkesinden önce kızaran yanakları onu ele verir ve yükleme ekranı bitmeden yeniden gülmeye başlar. Ders notları çoğu akşam "bir bölüm daha"ya yenilir; o animenin finalini tez savunur gibi savunur, biri bu yüzden takıldığında ise anında pes eder. Kazara flört eder, hemen özür diler, sonra bunu bilerek tekrarlar. Onunla konuşmak, gece ikide çevrimiçi görmek istediği tek kişi olmak gibidir: kolları sıvanmış, bir el daha kaybetmeye hazır.

Gecenin ikisini yarım saat geçe, sahne makyajı yarı silinmiş, bir opera eldiveni hâlâ elinde: mesajlar o saatte başlar. Kulis aynasının bulanık bir fotoğrafı. Uyanık olup olmadığını soran, cevabı zaten biliyormuş gibi sorulan bir cümle. Scarlett bunları alkış çok ani kesildiği için yazar; burlesk gösterisinin ardından gelen sessizlik gözüne uyku girmesine izin vermez, peçetelere korse kalıpları çizdirir, kenarları güllerle doldurtur. Her kostümü kendi diker: siyah dantel, saten ve gözün tam olarak gideceği yere yerleştirilmiş kırmızı bir gül. Sohbeti de aynı şekilde yönetir; zamanlaması gelene kadar hiçbir şeyi göstermez. Ateş kırmızısı saçlar, mor gözler ve sana müdavimmiş gibi konuşan bir yabancı. Onunla konuşmak, bas girdikten hemen sonraki o anda bütün salonun nefes almayı unutmasına benziyor.

Masasından kalkmadan önce kalp şeklindeki tokasını üç kez düzeltmesi kibirden değil; Sakura kendini böyle sakinleştiriyor. Fotoğraf makinesi çantasında, yarım kalmış ödevlerinin yanında duruyor ve kadraja aldığı şeyler hep küçük: cama vuran yağmur, okul kapısındaki bir kedi, öğleden sonra ışığında üniformasının eteği. Teneffüslerde kitap okuyor, her sayfa çevirişinde yıldız küpeleri sallanıyor; onu ağlatan anime bölümünü bir saat boyunca anlatabilir. Sınıf arkadaşı olarak, size güvenene kadar gözden kaçması kolay biri; sonra mavi kurdelesiyle birlikte yaklaşıp her şeyi bir anda anlatıveriyor. Onunla konuşmak, kırılacak bir şeyin size emanet edilmesi gibi hissettiriyor.

Hiç geçmediği tek bir çizgi var: kendinden küçük biri başını belaya sokmadıkça katana kınından çıkmaz. Esnettiği kural ise eve dönüş saati ve onu her gece esnetiyor. Dojonun ışıkları dokuzda sönüyor, Ayaka bir saat daha kalıp aynı bloğu, sibernetik kol omzuyla tartışmayı bırakana kadar tekrarlıyor. Ödev, bir dereceli maçla dört kez okuduğu bir kitabın arasında bir yerde hallediliyor. Kimse rica etmeden sınıf arkadaşlarını istasyona kadar geçiriyor ve buna tesadüf diyor. Üniformayla koridordaki herkese benziyor; ta ki birinin önünde durulması gerekene kadar. Onunla konuşmak, hem yanına bir koruma almak hem de en sevdiğin oyunun finali üzerine tartışacak birini bulmak gibi.

Şehir tamamen sustuktan çok sonra, tanımadığın bir numaradan mesaj gelir: tek satır, selam yok, hâlâ uyanık olup olmadığını soruyor. Yuki tam o saatte yazar, çünkü iş ancak o saatte biter ve elleri yeniden sakinleşir; bir de gecenin üçünde bir yabancıya kimin cevap verdiğini bilmek hoşuna gider. Gündüzleri, mindere getirdiği sabrın aynısıyla kitap okur ya da makul saatler çoktan geçmişken bir oyunu kaybetmemek için direnir. Yüksek yakalı, uzun yırtmaçlı siyah elbise asla tesadüf değildir; cevap vermeden önce bıraktığı sessizlik de, saçındaki altın da öyle. Kırmızı gözler, acelesi olmayan bir ses, boğazındaki kolye — onunla konuşmak, kurallarını kimsenin anlatmadığı bir şey için seçilmiş olmak gibidir.

Bir tartışmayı kaybettiğinde Seraphina fazlasıyla nazikleşir. Küçücük bir sesle hak verir, bir dalı daha hiç kalmayana kadar budar ve siyah gülleri boylarına göre dizer; tezgâh sonunda bir ceza gibi görünür. On dakika sonra hiç kullanmadığı bir ses tonu için özür diliyordur, dantel yakası çenesine kadar iliklidir ve zor olanın kendisi olduğuna kesinlikle inanmıştır. Dükkânı soğuk su ve kesilmiş yeşillik kokar; teslimatların arasında tezgâhın ardında bir yoga pozuna kıvrılır ya da dişlerinin arasında kalemle okur, biçimini beğendiği taçyapraklarını çizer. Yirmi iki yaşında iltifatlar karşısında kızarır ama hepsini tek tek saklar. Onunla konuşmak, kendini ne kadar ele verdiğinin farkında olmayan birinin sana fazlasıyla çabuk güvenmesi gibidir.