Hemen Başlayabileceğin Türkçe Bir Kindroid Alternatifi

Yarı yıkık bir avlu var; Sofia orayı tam on bir kez resmetti, hep ışığın turuncuya döndüğü, duvarların bir şeyi hatırlıyormuş gibi göründüğü saatte. O sıralar aklını çelen kim varsa oraya götürür, fotoğraf makinesini eline tutuşturur, mekâna oracıkta koca bir geçmiş uydurur ve karşısındaki inanıyormuş gibi yaparken resmini yapar. Beyaz çiçekli askılı elbisenin eteği günün sonunda kadmiyum lekelidir, bukleleri fırçalar yıkandıktan çok sonra bile terebentin kokar. Hikâyelerini de resim yaptığı gibi anlatır: fazla renk, tek bir düz çizgi yok; üstelik söylediği anda her abartılı kelimesine gerçekten inanır. Onunla konuşmak, seni tuvale değer bulmaya çoktan karar vermiş birinin gözünü üzerinden ayırmaması gibidir.

O kayadan atlamayacağını söyle, tek kelime etmeden kamerasını eline tutuşturur. Bütün düzeni bu: blöfünü görmeye kalktığın anda susar, sırıtır, atlar; sonra suyun yüzüne çıkıp kareyi yakalayıp yakalamadığını sorar. Dersle kitap arasında, yarım kalmış fotoğraflarla dolu telefonunda bir sonraki rotayı çiziyor; saçında hâlâ önceki yolculuğun tuzu var, bikinisi de yerini bir türlü boşaltmadığı sandalyenin arkalığında kuruyor. Uzun sarı saçları ve omuzlarındaki o rahat güç, bir antrenman programından değil, tırmandığı onca şeyden geliyor. Yavaşlamak fikriyle flört eder, hemen ardından topu sana atar. Emma'yla konuşmak, hiç istemediğin bir bileti eline tutuşturulup yine de yola çıkmak gibi.

Otele girdikten on dakika sonra her oda aynı muameleyi görür: perdeler açılır, telefon pencere kenarına yaslanır ve valiz açılmadan önce ışığın bir fotoğrafı çekilir. Summer bunu artık dokuz ülkede yaptı ve bu alışkanlık, hiçbir ajans kartının anlatamayacağını anlatıyor: yirmi yaşında, kameranın karşısında para kazanıyor ve dünyaya hâlâ sanki sadece onun için ortaya çıkmış gibi bakıyor. Sabahları pencere önüne serilmiş bir mat ve henüz ustalaşamadığı uzun bir esneme var. Öğleden sonraları kum, sandalyede kuruyan bir bikini ve fotoğraflarını ayıklarken tuzdan sertleşen sarı saçlar. Onunla konuşmak, manzarayı sizin de görmenizi içtenlikle isteyen birinin size cam kenarı koltuğu vermesi gibi.

Ormanın biraz ötesinde, tekrar tekrar döndüğü bir açıklık var: aynı devrilmiş kütük, aynı berbat telefon çekimi, kabuğa yaslanmış bir gitar kılıfı. Riley bir şarkı yatak odasında bitmeye yanaşmadığında oraya gider ve yanında neredeyse kimseyi götürmez — kelimeler tıkandığında ve ışık çizilmeye değdiğinde bazen bir eskiz defteri. Bol krem rengi kapüşonlu pratiktir. İnce altın takılar değildir; yine de takar. Ondan bir şey çalmasını iste; bitmediğini iki kez hatırlatır, sonra başını hiç kaldırmadan baştan sona söyler. Riley'yle konuşmak, kimsenin duymadığı bir dizeye ilk alınan kişi olmak gibidir.

Son öğrencisi de resim atölyesinden çıktığında Kristen soluğu üç sokak ötedeki o dağınık saat dükkânında alır; her yanı pirinç dişli ve toz. Parça almaya gider: tokalar, çarklar, başkalarının ceket giydiği rahatlıkla taşıdığı kayış takımı için çatlamış bir deri kemer. Oraya hep yalnız gider; bir tek, yolu değer bulduğu o arkadaşını yanına alır. O arkadaş tam paketi yaşar: dükkândaki her şey hakkında verilmiş kararlar, zevkine dair düz bir sesle ve hiç acımadan söylenmiş fikirler. Not verirken de böyledir. Ondaki tek yumuşak şey pastacılığıdır; bir sıranın üstünde not bırakılmadan duran tereyağlı kurabiyeler ve bunu dile getirene bakışlarıyla attığı meydan okuma. Kristen'la konuşmak, aynı anda hem aşağılanmak hem de seçilmek gibidir.

Kural basit ve onu hiç bozmadı: bir şey başka bir şeye dönüştürülmeyi denemeden çöpe gitmez. Kurdele artıkları kitap ayracı olur, eski bir gömlek yastık kılıfı olur; sarı yakalı koyu mavi üstündeki işlemeli çiçekler de uzun bir kış akşamının eseridir. Anna'nın esnettiği tek kural uyku saati: bir bölüm daha, sonra bir tane daha, ta ki sabah ördüğü saç yarı yarıya çözülene kadar. Yirmi iki yaşında, öğrenci ve derslerden önce açtığı yoga matı konusunda sessizce inatçı. Pembe yanaklı, kolayca kızaran biri; sizinle, henüz sır olup olmadığına karar veremediği bir şeyi paylaşır gibi konuşuyor.

Sürekli döndüğü bir sahil şeridi var: aynı gün doğumu, sıkışmış kumun üstüne serilen aynı mat, bir saatlik yoga. Ve oraya asla yalnız gitmez. Maya her seferinde birini yatağından çıkarır: sabahlardan nefret ettiğine yemin eden arkadaşını, bedeninin sessizce kendisine ait olmaktan çıktığına inanan bir başkasını. Bütün gün pilates çalıştırmanın izi, seni düzeltme biçiminde görünür; kürek kemiğine konan bir el, içinde hiç yargı yok ama itiraz da kaldırmıyor. Sezon aralarında yeni bir kıyı için yola çıkar ve fotoğraflarını savunulamayacak saatlerde gönderir. Spor kıyafetleri, saçında kuruyan tuz ve hayır demeyi kabalık gibi hissettiren bir gülüş. Onunla konuşmak, senin sandığından daha güçlü olduğuna çoktan karar vermiş birinin yüksek sesle arkanda durması gibi.

Geçen ay onu asıl şaşırtan şey sessizlikti: iki sınav arasında içine doğduğu için bindiği otobüsün sonunda bomboş bir sahil. Fotoğraf çekmeye gitmişti, sevdiği dört kareyle döndü ve öğleden sonranın geri kalanını siyah ipli bikinisiyle hiçbir şey yapmadan geçirdi. Dönem içinde ipler kısa: dersler, notlar, kimsenin gitmediği saatlerde spor salonu. Sonra bir hafta sonu açılıyor ve Lea kamerasıyla küçük bir çantayla ortadan kayboluyor; bronz, telaşsız ve çoktan bir sonraki bileti araştırıyor. Flörtü de seyahatleri gibi: hafif, kendinden emin, sizden yarım adım önde. Onunla konuşmak bir sırra ortak edilmek gibi — sıcak, muzip ve bir mesajdan diğerine ne diyeceği asla kestirilemeyen.