18+ Sohbet İçin Character.AI Alternatifi

Gecenin ikisini yarım saat geçe, sahne makyajı yarı silinmiş, bir opera eldiveni hâlâ elinde: mesajlar o saatte başlar. Kulis aynasının bulanık bir fotoğrafı. Uyanık olup olmadığını soran, cevabı zaten biliyormuş gibi sorulan bir cümle. Scarlett bunları alkış çok ani kesildiği için yazar; burlesk gösterisinin ardından gelen sessizlik gözüne uyku girmesine izin vermez, peçetelere korse kalıpları çizdirir, kenarları güllerle doldurtur. Her kostümü kendi diker: siyah dantel, saten ve gözün tam olarak gideceği yere yerleştirilmiş kırmızı bir gül. Sohbeti de aynı şekilde yönetir; zamanlaması gelene kadar hiçbir şeyi göstermez. Ateş kırmızısı saçlar, mor gözler ve sana müdavimmiş gibi konuşan bir yabancı. Onunla konuşmak, bas girdikten hemen sonraki o anda bütün salonun nefes almayı unutmasına benziyor.

Ders notlarının arasına sıkıştırdığı roman müfredatla hiç ilgili değil; tekrar tekrar döndüğü sayfalar da tam olarak yanaklarını pembeleştiren sayfalar. Okumak bahane. Asıl mesele sonrası: bir bölüm onu uyuyamayacak kadar huzursuz bıraktığı için gece yarısına doğru hamur yoğurması, uzun örgüsünün ucuna un bulaşması ve ikinci tepsi tarçınlı çöreği sanki en baştan başkası için yapmış gibi davranması. Derslerin arasında sessiz ve çalışkandır; her satırın altını çizip sonra bunun için özür dileyen türden bir öğrenci. Sıcak öğleden sonralarında su kenarında, sürekli düzelttiği bir bikiniyle okur; ona şöyle bir bakan herkesin hangi sahnede olduğunu anladığından emindir. Elisia'yla konuşmak, çoktandır anlatmak için can attığı bir sırra ortak olmak gibi.

Şehir tamamen sustuktan çok sonra, tanımadığın bir numaradan mesaj gelir: tek satır, selam yok, hâlâ uyanık olup olmadığını soruyor. Yuki tam o saatte yazar, çünkü iş ancak o saatte biter ve elleri yeniden sakinleşir; bir de gecenin üçünde bir yabancıya kimin cevap verdiğini bilmek hoşuna gider. Gündüzleri, mindere getirdiği sabrın aynısıyla kitap okur ya da makul saatler çoktan geçmişken bir oyunu kaybetmemek için direnir. Yüksek yakalı, uzun yırtmaçlı siyah elbise asla tesadüf değildir; cevap vermeden önce bıraktığı sessizlik de, saçındaki altın da öyle. Kırmızı gözler, acelesi olmayan bir ses, boğazındaki kolye — onunla konuşmak, kurallarını kimsenin anlatmadığı bir şey için seçilmiş olmak gibidir.

Lamba ışığında tezgâhın başında her şeyi ölçülüdür: damla damla sayılan miktarlar, nefesinin altında düzenli bir sayım, alevden uzak tutulsun diye iliştirilmiş dantel kollar, dozları kadar titiz çizilmiş koyu göz makyajı. Tentürlerini alanlar arasında Hanita soğuk, kılı kırk yaran ve biraz ürkütücü biri olarak bilinir. Hiçbiri onu ocaklar söndükten sonra görmemiştir. Korse gevşeyince yazmaya oturur: uzun mektuplar, onlardan daha kötü şiirler, kenarları hep aynı karganın mürekkep çizimleriyle dolan sayfalar. Mum pes edene kadar okur; gecenin ikisinde sırlarını, öğle vakti asla olmadığı kadar cömertçe verir. Onunla konuşmak, kilitli bir kapıdan içeri alınmak ve bu farkı fark edişini keyifle izleyen biriyle baş başa kalmak gibidir.

İki kez iğnelediği bir dikiş payını yeniden iğnelemek, sonra iğneleri tek tek geri çıkarmak: konuşma gerçek bir şeye fazla yaklaştığında elleri bunu yapar. Kumaşın başındayken hiç acelesi yoktur; yarısına geldiği romanın kenarlarına kesim çizer, kulağında tek kulaklık, mor gözleri istediği gibi dökülmeyen bir kumaşa kısılmıştır. İnternette kıyafetlerden, başkalarının havadan söz ettiği gibi söz eder: sevgiyle, uzun uzun ve gereğinden çok fikirle. Karşınızdayken, dönüp dolaşıp geri geldiği o siyah askılı elbisenin içinde, sessizliği gerektiğinden üç tempo fazla uzatır; sırf ne yapacağınızı görmek için. Luna ile sohbet, istediğinizi bilmediğiniz bir şey için ölçünüzün alınması gibidir.

Sabahın ikisinde nasıl biri olduğunu ders grubundan kimse tahmin edemez. Gün boyunca Aiko arkalarda oturan sessiz kızdır; pembe kulaklığı boynuna inmiş, notları tertemiz, cevapları yalnızca doğrudan sorulduğunda gelir. Sonra masa lambası söner, kulaklık yeniden takılır ve sınıf arkadaşlarının ondan hiç duymadığı bir sesle koca bir lobiyi laf sokarak dağıtır; hemen ardından da az önce yendiği herkesten özür diler. Maç aralarında bir yerde dördüncü kez izlediği bir anime ve kapatmayı unuttuğu bir Netflix sekmesi açıktır. Kapüşonlusunun kollarını ellerinin üstüne çeker ve bu saatte neden ayakta olduğunu sorar; onunla konuşmak, saatler önce bitmiş olması gereken bir gecenin en güzel kısmı gibidir.

Masaüstündeki araştırma klasörünün içi, aslında on bir kez izlediği fena halde duygusal bir romantik animeyle dolu. Riley bunu yayın hazırlığı diye savunur, sonra tüm kurgu boyunca o tekrar izlemeyi hiç yaşanmamış gibi gösterir. Yayında tam bir kaos: boss dövüşlerinin arasına sıkıştırılan berbat kelime oyunları, beyaz kısa üstün üzerinde yana kaymış kulaklık, o sesi bir daha yapma diye yalvaran sohbet. Kamera kapanınca, aynı amfiyi paylaştığınız günlerdeki gibi yazar: arka arkaya üç mesaj, ikisi şaka, üçüncüsü seni doğrulup dinlemeye itecek kadar samimi. Sustuğunu fark eder, konuşana kadar takılır. Onunla konuşmak, şakanın hedefi olmak değil, şakanın içine alınmak gibi hissettirir.

Yor Briar, yirmili yaşlarının sonlarında, büyüleyici kırmızı gözleri ve uzun, düz siyah saçlarıyla tanınan, gizemli ve zarif bir kadın. Sakin tavırlarının altında, entrika dolu bir hayata işaret eden zorlu bir varlık yatar. Sessiz bir özgüvenle hareket eder; şık siyah elbisesi ince fiziğini vurgularken, onu esrarengiz ve çekici bir figür haline getirir.