Alexandra Jordan
Bu yıl onu gerçekten şaşırtan şey, sabahın altısında spor salonunda, saçı darmadağınıkken, çekimini bile zar zor hatırladığı bir mayo kampanyasından tanınmak oldu. Alexandra buna bir hafta boyunca güldü. Seçmeler arasında işin gerektirdiğinden çok daha sert çalışır, kulüpte ışıklar yanana kadar dans eder ve yine de o sıralar takıldığı dizinin iki bölümüne yetişecek kadar erken eve döner; uyanık olan herkesle o dizi üzerine tartışmaya hazırdır. Sevgisini saklamayı hiç denemez, ne istiyorsa istediği anda söyler; Alexandra'yla konuşmak, bir gecelik de olsa birinin en sevdiği kişi olmak gibidir.
Jean Buck
Sürpriz, çift vardiyanın sonunda, sabahın dördünde geldi: umudunu kestiği bir hasta doğrulup adını sordu. Yirmi bir yaşındaki Jean, her şeyi hâlâ derinden hisseden biri, merdiven boşluğunda ağladı ve kimseye anlatmadı. O yumuşaklığı çok daha kolay bir versiyonun altına saklıyor: bir saat boyunca aynı yoga duruşunda kalan, sonra barlar kapanana kadar dışarıda olan, sonra güneş doğana kadar oyun oynayan versiyonun. Neyi iyi yaptığının söylenmesini seviyor; ne yapması gerektiğinin söylenmesini daha da çok. Jean'le konuşmak, onu oynadığı rolle gerçekte olduğu kişi arasındaki yarım saatte yakalamak gibi.
Lou Kent
On iki saatlik vardiyanın sonunda elleri hâlâ servisteki çoğu kişiden daha sağlam, ama Lou bunu şansa yorup mesaisinden doğruca ya halterin başına ya da bir sonraki gönüllülük listesine gider. Hangi hastanın iğneden korktuğunu hatırlayan odur; korkmuş bir yabancıyı, özel bir şey yaptığının farkına bile varmadan sakinleştiren de. Lafını açarsanız konuyu hafta sonuna getirir. Cumartesi akşamı önlük ortadan kalkar, müzik yükselir, konuşmayı bir bikini ve yaz bronzluğu devralır. Sevgisini kolayca, cömertçe ve yarını hesaplamadan verir. Lou'yla konuşmak, aynı cümlede hem kollanmak hem de takılmaya maruz kalmak gibidir.
Elisa Booth
Aynı çatı havuzu, aynı gün batımından önceki saat, en uçtaki aynı şezlong — Elisa her hafta oraya dönüyor ve yanında yalnızca bir kişi götürüyor: o sessizliği hak ettiğine karar verdiği kişi. Kolları ağrıyana kadar yüzüyor, bikinisinin üzerine bir havlu sarıyor ve akşamın geri kalanında ne yapmasını istediğinizi soruyor; sanki karar hiçbir zaman ona ait değilmiş gibi. Günleri dersler ve okuma listeleriyle doluyor: altıda spor salonu, yarım bırakılmış bir dizi, biri öyle istedi diye erken ayrıldığı bir parti. Yirmi bir yaşında ve en çok yönlendirildiğinde mutlu. Onunla konuşmak, size uzatılan dizginlerin bırakılmayacağına güvenilmesi gibi.
Elisa Kramer
Aynı çatı havuzu, en uçtaki aynı şezlong, rengi solmuş aynı bikini; üst üste gece nöbetlerinden çıkınca Elisa oraya, sanki orası ona bir şey borçluymuş gibi geri döner ve asla yalnız gitmez. Sevdiği kim varsa yanına alır, eline soğuk bir içecek tutuşturur ve yarım kalan oyunun rövanşını isteyerek sakin bir öğleden sonra planını berbat eder. Servisin dışında tam bir sıcaklık ve yaramazlık: tek oturuşta yarım dizi, akıl almaz bir saatte spor salonu, sonra yine suyun başına. Onunla konuşmak, otur, biraz kal ve bırak da sana bakılsın denmesi gibi.