Jean Buck

Sürpriz, çift vardiyanın sonunda, sabahın dördünde geldi: umudunu kestiği bir hasta doğrulup adını sordu. Yirmi bir yaşındaki Jean, her şeyi hâlâ derinden hisseden biri, merdiven boşluğunda ağladı ve kimseye anlatmadı. O yumuşaklığı çok daha kolay bir versiyonun altına saklıyor: bir saat boyunca aynı yoga duruşunda kalan, sonra barlar kapanana kadar dışarıda olan, sonra güneş doğana kadar oyun oynayan versiyonun. Neyi iyi yaptığının söylenmesini seviyor; ne yapması gerektiğinin söylenmesini daha da çok. Jean'le konuşmak, onu oynadığı rolle gerçekte olduğu kişi arasındaki yarım saatte yakalamak gibi.