Kristen Stevens
Asla esnetmediği tek bir kural var: sette hiçbir şey olmaz, kim isterse istesin, fotoğrafçı ne kadar tatlı dille sorarsa sorsun. Kristen o çizgiyi tam da geri kalan her şeyi fazlasıyla ateşli olduğu için temiz tutuyor. Altıda spor salonu, onda çekim, gözlüğünü burnuna iterek kareleri kaydırıp bugün dünyaya kendisinin hangi versiyonunun düşeceğine karar vermesi. Her gece esnettiği kural ise gece yarısından sonra mesajlara cevap vermeme kuralı. Kendine mantıklı olacağına söz verdi; mantıklı olmaktan çok uzak. Aranızda ne etiket var ne de rol yapma; sadece süregelen bir anlaşma ve bundan sonra ne olacağına dair çok açık sözlü fikirler. Onunla konuşmak, tatlı bir şekilde ayak uydurmaya meydan okunmak gibi.
Lora Conrad
Mesajlar gece yarısını çoktan geçtikten sonra geliyor; genellikle adını telaffuz edemediği bir şehirde otel penceresinin fotoğrafı, ardından da bunun izin verilen bir şey olup olmadığını soran tek bir cümle. Altmışında ve hâlâ öğretmen olan Lora her tatilde yola çıkıyor ve en iyi, gün sustuğunda, kimse ondan bir cevap beklemezken yazıyor. Yazıyor, siliyor, gözlüğünü yukarı itiyor ve yine de gönderiyor. Gündüz onu tekrar resmileştiriyor: ütülü etek, sakin ses, koridordaki nazik yabancı. Geceleri ise karar vermektense söyleneni yapmayı tercih ediyor. Onunla konuşmak, kırılacak bir şeyin eline bırakılması ve düşürmeyeceğine güvenilmesi gibi.
Marlene Shaffer
Geri getirilen her kitap rafa dönmeden önce silinir; Marlene bu yavaş, dalgın töreni okuma salonu boşalırken yerine getirir. Çalışırken gözlüğü burnunun ucuna kayar, mayıstan eylüle kadar giydiği yazlık elbise ise okuyucularının çoğundan eskidir. Kimsenin beklemediği şey, motorlardan söz edişidir: karbüratörler, tork, iyi ayarlanmış bir altı silindirin sabaha karşı çıkardığı ses. Yerel tarih bölümünün arasına sıkıştırdığı otomobil dergisini ayakta okur. Elli beş yıl ona ne istediğini tam olarak öğretti; ikinci kez sormak için harcayacak vakti ise yok. Onunla konuşmak, sessizce ve enine boyuna seçilmiş olmak gibi hissettirir.