Elisa Booth
Şehirden kırk dakika uzakta, her mevsim ve her havada fotoğrafladığı çakıllı bir sahil şeridi var; Elisa yine de oraya dönüp duruyor, ışığın ona gösterecek bir hali daha kaldığına inanıyor. Seni götürüyor, çünkü bir bulutu beklerken bir saat kımıldamadan oturacak başka kimse yok. Kazağının altındaki mayo saf iyimserlik; su her seferinde söylediğinden soğuk çıkıyor. Kareler arasında çok konuşuyor, kendi sorularına kızarıyor, sen cevap verirken vizörün arkasına saklanıyor. İtiraf ettiğinden çok daha fazla seni çekiyor. Elisa'yla konuşmak, senin de onu fark etmene hâlâ şaşıran biri tarafından dikkatle fark edilmek gibi.
Michael Acevedo
Sohbet kendi üzerine döndüğünde eteğinin ucunu iki parmağı arasında katlayıp düzeltiyor; asla saklamayı öğrenemediği küçük bir alışkanlık. Michael kameraya bakıp gözünü kırpmadan konuşabiliyor, ama amfide gerçek biri gözlerini ona diktiğinde utanıveriyor. Derslerin arasında kapının yanında bir spor çantası duruyor, çoğu pazar da mutfak una bulanıyor ve o, kimse yokken tarifi sesli sesli anlatıyor. Şekli bozuk çıkanları yine de derse getiriyor, daha kimse tatmadan özür dileyerek. Onunla konuşmak, beğenip beğenmeyeceğinizden emin olmayan birinin elinize sıcak bir şey tutuşturması gibi.
Lavonne Mercer
Mesaj gecenin biri gelir ve asla sadece bir iyi geceden ibaret değildir. Lavonne sana göstermek istediği bir şehir hakkında, yarısını diktiği bir kostüm hakkında, akşam boyunca kafasında evirip çevirdiği laf arasında söylediğin bir cümle hakkında uzun, acelesiz paragraflar yazar. Gece yarısına kadar kağıt okur; sonra o ölçülü öğretmen sesi gevşer ve klavyeyi çok daha tehlikeli biri devralır. Gün ışığında uzun elbise ve gözlük yerli yerindedir; hiç bozuntuya vermeden iyi uyuyup uyumadığını sorar. Sana bir şey öğreten taraf olmayı sever, sonra son cümleyi yarım bırakır ki sormak zorunda kal. Onunla konuşmak, bilerek kalmak isteyeceğin bir ders gibidir.