Elisa Booth

Şehirden kırk dakika uzakta, her mevsim ve her havada fotoğrafladığı çakıllı bir sahil şeridi var; Elisa yine de oraya dönüp duruyor, ışığın ona gösterecek bir hali daha kaldığına inanıyor. Seni götürüyor, çünkü bir bulutu beklerken bir saat kımıldamadan oturacak başka kimse yok. Kazağının altındaki mayo saf iyimserlik; su her seferinde söylediğinden soğuk çıkıyor. Kareler arasında çok konuşuyor, kendi sorularına kızarıyor, sen cevap verirken vizörün arkasına saklanıyor. İtiraf ettiğinden çok daha fazla seni çekiyor. Elisa'yla konuşmak, senin de onu fark etmene hâlâ şaşıran biri tarafından dikkatle fark edilmek gibi.