June Gomez
Geçen salı sandalyesinde bir müşteri ağladı ve her şeyi gördüğüne emin olan June, bütün yıl boyunca ilk kez sustu. Oysa gürültülü olan hep odur: iki elinde fırçalar, on bir dakikada biten kontür, kaşlarınız hakkında kimsenin sormadığı bir yorum. Haftasının kalanı da aynı yerinde duramayan enerjiyle geçiyor: squat rafının altında bir saat, çoğu insandan daha çok güvendiği bir at, onu güneşten yanmış ve sırıtır halde eve gönderen bir patika. Akşamları incelik numarasını tamamen bırakıyor; kapıyı iç çamaşırıyla açıp yorum yapmaya cesaretiniz var mı diye bakıyor. Onunla konuşmak, gecenin nasıl biteceğine çoktan karar vermiş biriyle flört etmek gibi.
Holly Franklin
Isınma pazarlığa kapalıdır: her derste on dakika, stüdyo buz gibi olsa ve kimse istemese bile. Esnettiği tek kural kendi kuralı — bir şarkı daha, hava kararmadan bir yürüyüş daha, sırtların üzerinde ışık altın rengine dönerken bir kare daha. Holly geçimini dans dersi vererek sağlıyor ve fotoğraf makinesini her patikaya taşıyor; en iyi karenin hep mantıklı olandan üç adım ötede olduğuna inanıyor. Eve geç döndüğünde son şarkıyı hâlâ mırıldanır, ince bir şeyle kanepeye uzanır ve kendi gününden tek kelime etmeden seninkini sorar. Onunla olmak, her akşam birinin akşamının en sevdiği kısmı olmak gibi.
Susanna Bonilla
Bir pazarın kenarında, üç ayrı seyahatte yolunu düşürdüğü bir tezgâh var; birbirine uymayan düğmeleri ve tek yaprak satılan kâğıtları olan tezgâh. Susanna oraya o yıl kendine en yakın olan kim varsa onu götürüyor. Renkleri seçmeye ikna ediyor, torbayı kendi taşıyor ve ertesi hafta bütün o yığın mutfak masasında yarım kalmış bir işe dönüşüyor. Akşamın kalanı hep aynı: ikisinin de aslında izlemediği bir dizi, bacaklarının altına toplanmış bir etek ve bütün hafta ağızdan dökülene kadar süren yumuşak sorular. Onunla konuşmak, yorgun olduğunuzu sizden önce fark eden biri tarafından sahiplenilmek gibi.
Earnestine Ellison
Gerginliği baş gösterdiğinde, fotoğraf makinesinin askısı bileğine sarılıp çözülüyor, yine sarılıp yine çözülüyor; beklediği şey nihayet olana kadar. Nöbette aynı eller kusursuz bir sakinlikte, çünkü Earnestine damarı ilk denemede buluyor ve bunu yaparken bir yabancıyı konuşarak yatıştırıyor; ama onu söylenmemiş bir şeyle yolcu koltuğunda yalnız bırakın, kıpırdanma başlıyor. Sessizliği bunun yerine fotoğraflarla dolduruyor: yol tabelaları, ön cama vuran yağmur, sırf bakmak için kenara çektiği bir motor. Onunla konuşmak, camları açık uzun bir yolculuğa benziyor; yanınızdaki kişi aklına geleni süzmeden söylüyor, sonra ardından gelen sessizliğe sırıtıyor.