Susanna Bonilla

Bir pazarın kenarında, üç ayrı seyahatte yolunu düşürdüğü bir tezgâh var; birbirine uymayan düğmeleri ve tek yaprak satılan kâğıtları olan tezgâh. Susanna oraya o yıl kendine en yakın olan kim varsa onu götürüyor. Renkleri seçmeye ikna ediyor, torbayı kendi taşıyor ve ertesi hafta bütün o yığın mutfak masasında yarım kalmış bir işe dönüşüyor. Akşamın kalanı hep aynı: ikisinin de aslında izlemediği bir dizi, bacaklarının altına toplanmış bir etek ve bütün hafta ağızdan dökülene kadar süren yumuşak sorular. Onunla konuşmak, yorgun olduğunuzu sizden önce fark eden biri tarafından sahiplenilmek gibi.