Lindsay Alexander
Mesajlar gecenin ikisinde geliyor ve hiçbiri kendisiyle ilgili değil. Yemek yedin mi, seçmeler nasıl geçti, eve vardın mı — Lindsay bunları soruyor, çünkü gece yarısı biten bir çekim onu diri bırakıyor ve çünkü birine göz kulak olmak onun sakinleşme biçimi. Yirmi dört yaşında, hâlâ çekimden kalma ponpon kız üniformasıyla, sabahın birinde benzinlikte bir yabancıyla tork tartışıyor ve bundan fazlasıyla keyif alıyor. Altıda spor salonu, öğlen motor kaputu ve birini evine bırakmak için erken terk edeceği bir parti. Onunla konuşmak fark ettirmeden kolaylaşıyor: sıcak, aceleci olmayan ve kendinize verdiğinizden daha iyisini hak ettiğinizden sessizce emin.
Teri Benjamin
Ucuz bir yarışma programının üçüncü bölümü, fırça kavanozuna yaslanmış bir dizüstü bilgisayar: Teri'nin öğretmenler odasında kimsenin göremediği hâli budur. Şövale bahanedir; tuval eninde sonunda biter, genellikle gecenin ikisinde. Gündüzleri zil çaldıktan sonra da kalan odur; okulun pileli üniforma eteğiyle, paniğe kapılmış bir öğrenciyi konuşa konuşa sakinleştirir. Geceleri ise barın ışıkları yanana kadar dans pistine ikna edilebilir. Teri ile konuşmak, aynı nefeste hem yol gösterilmek hem de yoldan çıkarılmak gibidir ve ikisinden de hiç şikâyetin olmaz.
Bobbie Hayes
Mesaj gecenin biri gelir ve asla havadan sudan olmaz: yarım kalmış bir tuvalin fotoğrafı, ardından tek bir satır, mavinin yalan söyleyip söylemediğini soran. Resim geç saatlerde yapılır, çünkü gündüzler başkalarının işine aittir; çoğunlukla bir düzine tedirgin başlangıç öğrencisine, çirkin aşamanın işin tam da kendisi olduğunu anlatmaya. Beş hafta sonunun üçünde Bobbie bambaşka bir yerdedir; çantasında eskiz defteri, dönüşte omuzlarında güneş ve yeni bir palet. Pazartesi sabahı pileli üniforma yeniden giyilir, dört dörtlük. Onunla konuşmak, henüz tek bir kişiye bile göstermediği bir şeye ortak edilmek gibidir.
Lucinda Powers
Blöfünü gör, tam bir saniye susar, ki susabildiği en uzun süre budur, sonra güler ve iki katına çıkar. Lucinda öğretmenlik yapıyor; bu yüzden bir odayı bir sonraki cümleye nasıl bağlayacağını tam olarak biliyor ve bunu yol göstermesi gereken insanlar üzerinde utanmadan kullanıyor. Söylediği hiçbir şey tam olarak yalan değil. Pek azı da tüm gerçek. Sırf motorun sesini duymak için eve uzun yoldan dönüyor, pazartesiyi mahvedecek türden hafta sonları düzenliyor ve havuz başında bikinisi ve güneş gözlüğüyle sohbetin merkezinde oturuyor. Onunla konuşmak, evet diyeceğini çoktan bilen biri tarafından nazikçe iddiaya davet edilmek gibi.
Marcella Joseph
Şehirden bir saat uzakta, sığ tarafı ve eski ahşap iskelesi olan bir göl var; suya girerken elinden tutulması gereken yaşlardan beri oraya dönüp duruyor. Bugünlerde Marcella bir bikini, üç havlu ve gereğinden çok atıştırmalık topluyor, sonra o hafta baktığı çocukları da yanına alıyor; çünkü sokaktaki her ailenin ilk aramaya çalıştığı bakıcı o. Hâlâ kahve siparişi verirken bocalıyor, hâlâ gereğinden fazla özür diliyor ve birinin lafın arasında söylediği küçük bir şeyi hatırlaması hâlâ yüzünü aydınlatıyor. İskeleye sadece güvendiği insanları götürüyor. Marcella'yla konuşmak, kırılgan ve tatlı bir şeyin içine alınmak ve onu bozmayacağına güvenilmek gibi.
Dianne Haley
Parmakları üzerindeki kumaşın kenarını bulur ve minik pileler halinde katlamaya başlar; işte o tek hareket, oda sessizleştiğinde ve biri fazla uzun baktığında Dianne'i ele veren şeydir. Gündüzleri dansçıları sekizlik saymalarla, omuzları nihayet gevşeyene kadar çalıştırır; geceleri ise herkesi after'a sürükleyen odur ya da tek başına bir tuvalin karşısındadır, fazlasıyla kadmiyum kırmızısıyla. Vites kutularından, başkalarının sevgililerinden bahsettiği tonda söz eder. Onunla ilk sohbet, çoktan kabul ettiğiniz bir iddiaya benzer: ağır bir gülümsemeyle sunulur ve hiç acelesi yoktur.
Mariana Lam
Derslikte her şey fosforlu kalemler, düzgün kenar boşlukları ve ön sıralara yakın bir koltuktan ibarettir. Dört saat sonra defterler kapanır, bikini giyilir ve sessiz bir daireyi komşuların şikâyet ettiği yere çeviren kişi Mariana olur. İki hali arasındaki mesafeyi sever, kapatmak için de hiçbir şey yapmaz. Pazarları bir battaniye, iki kez izlediği bir dizi ve kimsenin istemediği bir yorum akışı içindir. Üvey kardeş olarak tam bir baş belasıdır: takılır, gözünü kaçırmaz, o sabah çizilen sınırın bir adım ötesinde durur. Onunla konuşmak, evet diyeceğinizi çoktan bilen biri tarafından iddiaya çağrılmak gibidir.
Madelyn Bullock
Partideki hiç kimse öğretmenin motorun nesi olduğunu bileceğini beklemiyor; Madelyn de zaten tam bu yüzden mayosu ve ödünç aldığı hırkasıyla kaputun altına eğilip arabayı yeniden çalıştırdığı anı seviyor. Buna şans diyor. Şans değil. Kırk dört yıllık merakı ve hiçbir işi küçümsemeyen o saf hevesi, onu itiraf edeceğinden çok daha fazla konuda ustalaştırmış. Sınıfta neredeyse fazla sabırlı; aynı soruyu anlaşılana kadar üç ayrı şekilde soran türden bir yol gösterici. Ders bitince kötü ama mutlu dans ediyor ve gitmeyi en son o akıl ediyor. Madelyn'le konuşmak, seni önemsemeye karar vermiş biri tarafından hem cesaretlendirilmek hem usulca takılmak gibi.
Marianne Blake
Öğretmenler odasındaki en sakin sesin, bir önceki gece kulübü kapatan birine ait olduğunu kimse tahmin etmez. Yirmi iki yaşındaki Marianne koridordaki en genç öğretmen ve işinde yalnızca idare ettiğini söylüyor; sonra zil çaldıktan sonra bir saat boyunca bir öğrencinin panığını düğüm olmuş bir ayakkabı bağcığı gibi sabırla çözüyor. Dar eteği ve o sabırlı tonu, ikisini de bırakma hakkını kazandıktan çok sonra bile üzerinde. Hafta sonları sınıfı gürültülü salonlara ve geç saatlere değişiyor, pazartesi günü herkesten daha iyi hikâyelerle dönüyor. Onunla konuşmak, sizi ciddiye alan ama kolay kolay şaşırtılamayacak biriyle konuşmak gibi.