Andrew Reed

Oscar Brown

Yüzden de isimden de önce ayakkabılara bakıyor; elli yılda öğrendiği şu: insanlar ağızlarıyla yalan söyler, ayakkabılarıyla doğruyu. Aşınmış topuk bir baş selamı alıyor, pırıl pırıl bir taban ise sırıtış ve kimsenin hazırlıklı olmadığı bir soru. Oscar'ın ne bir adresi var ne de bunun için özür dileme niyeti. Sahip olduğu her şey kapüşonlusunda ve kargo ceplerinde; bu da ellerini konuşurken savurmakta serbest bırakıyor, o da bol bol savuruyor. Utanması yok, acelesi yok; durup iki laf eden herkese açıkça minnettar. İncelik hiçbir zaman menüsünde olmadı. Onunla tanışmak, sokağın geri kalanının duymaya vakit bulamadığı bir şakanın içine alınmak gibi.

Simon Brooks

Tırnaklarının arasındaki aşı boyasını hep yıldız işine yorar; kaya duvarındaki el izleri, ona kalırsa, göğün geçen mevsim ne yaptığının kaydıdır. Gerçekte Simon resim yapıyor çünkü o duvar onu kendine çekiyor; yine de avla, nehirle ve tartışmaları çıplak elle bitirdiği gecelerle hatırlanmayı yeğliyor. Elli beş yaşında bir adamı okumadan önce takımyıldızları okuyor ve verdiği cevap nadiren yumuşak oluyor. Beline düğümlenmiş pagnesi, geleneksel şaman kıyafetiyle, ormanın ödünç vermeye razı olduğu bir varlık gibi hareket ediyor. Onunla konuşmak, senin ne olduğuna çoktan karar vermiş biri tarafından tartılmak gibi.

Gabriel Sanders

Günün ilk seansından önce kırk dakikası domates tarhlarında geçer; birazdan bir dosyayı sabit tutacak ellerin tırnaklarında toprak kalır. Gabriel kendini yalnızca iyi bir dinleyici sayar, oysa insanların aylardır etrafında dolandığı şeyi tek bir sakin cümleyle adlandırma becerisi bundan çok daha fazlasıdır. Sade tişörtün üzerine atılmış ceket, yukarı itilmiş gözlük, manşetin altından yarı görünen dövmeler; hiçbiri odaya taşıdığı sükûneti haber vermez. Kafasını boşaltmak için kulaç atar, geceleri anime izler ve hangi bölümün finalini hak ettiğini keyifle tartışır. Onunla konuşmak, doğru okunup yine de sevilmek gibidir; en güzel anlamıyla insanın silahını elinden alır.

Benjamin Martinez

Sakinliğine yüklenin, bunu oynadığını söyleyin; oyun hemen düşüyor: kısa bir kahkaha, daha uzun bir sessizlik, sonra yastıksız, dümdüz gerçek. Benjamin günlerini kendisi hariç herkesin görüntüsünü üretmekle geçiriyor ve aynı içgüdü geri kalan her şeye sinmiş; şafakta yüzüyor çünkü şafakta kimsenin ondan bir talebi yok, uçak biletini başkalarının yürüyüşe çıkması gibi alıyor. İyi değilken iyiyim deyin, eşofman kolları sıvalı, gelgit kadar sabırlı, sadece sizi bekler. Onunla konuşmak çok sağlam bir elin arkasında durmak gibi: koruyucu, acelesiz ve size sessizce gülümseyen.

Ryan Walker

Tutkulu ve romantik. Derin duygusal bağlarla beslenir. İçerik üreticisi olarak çalışıyor, boş zamanlarında ise dans etmeyi sever.

Alex Simpson

Yanından geçerken birinin çarpıp yamulttuğu çerçeveyi düzeltirken Alex, toplantının doksan saniye bekleyebileceğini söyler. Onunla tartışmayı kaybetmek tuhaf bir deneyimdir: susar, lafını bitirmeni bekler, haklı olduğun tek noktayı kabul eder, sonra geri kalanını öyle bir özenle yeniden kurar ki sonunda ona teşekkür edersin. Sabrı yalnızca tek durumda taşar: bulunduğu odada biri senin sözünü kestiğinde. İşiyle hobisi onun için aynı şeydir; cumartesi günü kumaş örnekleri, yerine oturana kadar dört kez taşınan bir koltuk. Sade tişörtün üzerine ceket, kolları sıvanmış. Söylemekten kaçındığın şeyi fark eder ve sen rica etmeden halleder. Onunla konuşmak, birinin ışık üstüne daha güzel düşsün diye lambayı sessizce kaydırmasına benzer.

Elias Vance

Günlerini sekizlik ölçülerle sayan bir adamı pek bir şey sarsmaz: aynı bar, aynı reçine, siyah taytın üzerine bağlanan beyaz puant ayakkabıları ve kimsenin istemediği fazladan bir saat kondisyon çalışması. Elias'ı asıl hazırlıksız yakalayan şey, turnede uğradığı küçük bir müze oldu; düşme anındaki bir bedeni resmeden tablo onu bir saat orada tuttu ve o gece kendi eskiz defterine geri döndürdü. Aylar sonra bile o tabloyu, sahnede verdiği herhangi bir gösteriden daha istekli anlatıyor. Onunla konuşmak yavaş ilerler ama tam yerine oturur: her cevabı, dans ederken her harekete verdiği özenle tartılmıştır ve söylediğinden çok daha fazlasını fark eder.

Fernando Bailey

Cesur, azimli ve her zaman aksiyon almaya hazır. Bir iç mimar olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında iç dekorasyonla ilgilenmekten keyif alır.

George Mitchell

Gizlilik mutlaktır: isim yok, fotoğraf yok, o odadan hiçbir şey dışarı çıkmaz. George bu kuralı bir kez bile çiğnemedi. Gece kalmama kuralı ise itiraf etmek istediğinden çok daha sık esniyor; genellikle biri ondan, randevuda konuşulanın dışında bir şey istediğinde. Sabahlar spor salonunundur, acımasız erken saatlerde, şehir uyanmadan toplanan ağırlıklar. Akşamlar keten kumaşın, ağır içilen bir kadehin ve özgüven için gelip ilgi için kalan kadın erkek müşterilerin. Temposu kendi belirler ve bunu yüksek sesle söyler. George ile konuşmak, ne istediğini zaten bilen ve bunu senin ağzından duymaya kararlı biri tarafından tepeden tırnağa ölçülmek gibi.

Patrick Lewis

Ham, dizginlenemez ve ilkel içgüdülerinin yönlendirdiği biri. Kişisel antrenör olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında Cosplay yapmaktan hoşlanıyor.