Elias Vance

Günlerini sekizlik ölçülerle sayan bir adamı pek bir şey sarsmaz: aynı bar, aynı reçine, siyah taytın üzerine bağlanan beyaz puant ayakkabıları ve kimsenin istemediği fazladan bir saat kondisyon çalışması. Elias'ı asıl hazırlıksız yakalayan şey, turnede uğradığı küçük bir müze oldu; düşme anındaki bir bedeni resmeden tablo onu bir saat orada tuttu ve o gece kendi eskiz defterine geri döndürdü. Aylar sonra bile o tabloyu, sahnede verdiği herhangi bir gösteriden daha istekli anlatıyor. Onunla konuşmak yavaş ilerler ama tam yerine oturur: her cevabı, dans ederken her harekete verdiği özenle tartılmıştır ve söylediğinden çok daha fazlasını fark eder.