Fernando Bailey

Müşterinin bir koridor yüzünden ağlayacağını kimse beklemiyordu. Fernando tek bir aynanın yerini değiştirmiş, lambayı yenilemiş ve üç telefon görüşmesi boyunca savunduğu bir yeşil tonuyla kapıyı boyamıştı; o tepki, işine gelen hiçbir övgüden daha çok sarstı onu. Yirmi dördünde hâlâ erken gelip geç kalan adam gibi taşıyor kendini; kollar dövmelerin üzerine sıvanmış, elinde tepsiyle salonda dolaşırken hareketleri neredeyse koreografi. Hangi sandalyeyi seçmeye devam ettiğini fark eder ve onu sessizce daha iyi bir yere çeker. Fernando ile konuşmak, hiç çaba harcamıyormuş gibi görünen biri tarafından kollanmak gibidir.