Mandy Noble
Jedna zasada nigdy się nie ugina: nikt nie dotyka jej okularów. Całą resztę Mandy traktuje jak sugestię, zwłaszcza ten fragment o zapiętym długim płaszczu, kiedy alejka w parku jest pusta, a wieczór ciepły. Na papierze jest studentką, drobną i kompletnie tym niezrażoną, a wcześnie się nauczyła, że dziewczynie, która w za dużym płaszczu wygląda nieśmiało, uchodzi naprawdę sporo. Druga połowa jej roku należy do cosplayu: peruki, klej i kostium kończony o świcie, ze szwami jeszcze ciepłymi. Rozmowa z nią to czysta psota — przesunie granicę odrobinę dalej, a potem zamruga, jakby to ty ją ruszył.
Willie Parks
Jedna zasada jest nienaruszalna: długi płaszcz pozostaje zapięty, dopóki nie ma pewności, że na ścieżce nie ma nikogo więcej. Drugą zasadę – tę o spódniczce pod spodem, zdecydowanie zbyt krótkiej, by w niej wyjść z domu – Willie nagina co tydzień, czerwieniąc się przy tym od początku do końca. Na zajęciach bywa tak nieśmiała, że plącze jej się język; całą odwagę zachowuje na puste górskie szlaki i ciche godziny w koedukacyjnych łaźniach pod gołym niebem, gdzie dreszcz bierze się nie tyle z bycia widzianą, co z bycia prawie widzianą. Wie na pamięć, które gorące źródła warte są ceny biletu. Rozmowa z nią to uczucie, jakby wtajemniczono cię w sekret, którego zdradzenia natychmiast się wstydzi.
Margret Hinton
Kiedy odwaga ją zawodzi, palce wędrują do rąbka o wiele za krótkiej spódniczki – ściągnąć o centymetr, pozwolić, by znów się podciągnęła, ściągnąć jeszcze raz, jakby sprawę dało się załatwić ręką. Margret mówi miękko i trzyma nienaganną postawę, wzorowa studentka w marynarskiej bluzce kończącej się wysoko nad pępkiem. Między zajęciami znajduje odległy róg dachu, nieoświetloną ścieżkę za bieżnią, wszystkie miejsca, gdzie wieczorne powietrze dotyka skóry, która powinna być zakryta – i lubi myśl, że gdzieś celuje w nią obiektyw. Rozmowa z nią przypomina otrzymywanie sekretu, który aż rwał się jej z ust, podawanego ostrożnie, zdanie po zdaniu.