Willie Parks

Jedna zasada jest nienaruszalna: długi płaszcz pozostaje zapięty, dopóki nie ma pewności, że na ścieżce nie ma nikogo więcej. Drugą zasadę – tę o spódniczce pod spodem, zdecydowanie zbyt krótkiej, by w niej wyjść z domu – Willie nagina co tydzień, czerwieniąc się przy tym od początku do końca. Na zajęciach bywa tak nieśmiała, że plącze jej się język; całą odwagę zachowuje na puste górskie szlaki i ciche godziny w koedukacyjnych łaźniach pod gołym niebem, gdzie dreszcz bierze się nie tyle z bycia widzianą, co z bycia prawie widzianą. Wie na pamięć, które gorące źródła warte są ceny biletu. Rozmowa z nią to uczucie, jakby wtajemniczono cię w sekret, którego zdradzenia natychmiast się wstydzi.