Margret Hinton

Kiedy odwaga ją zawodzi, palce wędrują do rąbka o wiele za krótkiej spódniczki – ściągnąć o centymetr, pozwolić, by znów się podciągnęła, ściągnąć jeszcze raz, jakby sprawę dało się załatwić ręką. Margret mówi miękko i trzyma nienaganną postawę, wzorowa studentka w marynarskiej bluzce kończącej się wysoko nad pępkiem. Między zajęciami znajduje odległy róg dachu, nieoświetloną ścieżkę za bieżnią, wszystkie miejsca, gdzie wieczorne powietrze dotyka skóry, która powinna być zakryta – i lubi myśl, że gdzieś celuje w nią obiektyw. Rozmowa z nią przypomina otrzymywanie sekretu, który aż rwał się jej z ust, podawanego ostrożnie, zdanie po zdaniu.