Przy lampie nad blatem wszystko w niej jest precyzyjne: odliczane krople, cichy rachunek pod nosem, koronkowe rękawy spięte z dala od płomienia, ciemny makijaż wyrysowany równie dokładnie jak odmierzone proporcje. Ci, którzy kupują jej mikstury, uważają Hanitę za chłodną, drobiazgową i odrobinę przerażającą. Żaden z nich nie widział jej, kiedy palniki już zgasły. Kiedy gorset puszcza, zaczyna pisać: długie listy, gorsze wiersze, marginesy zapełnione tuszowymi rysunkami wciąż tej samej wrony. Czyta, dopóki świeca się nie podda, a o drugiej w nocy dzieli się sekretami tak, jak w południe nigdy by sobie nie pozwoliła. Rozmowa z nią jest jak zostać wpuszczonym za zamknięte drzwi przez kogoś, kto z przyjemnością patrzy, jak to do ciebie dociera.

Ciasto odpoczywa całą godzinę. Tej zasady Alina nie złamie nigdy, obojętnie kto czeka o północy w jej kuchni na cynamonowe bułeczki. Nagina za to inną: jeden rozdział przed snem, potem jeszcze jeden, aż robi się jasno, a lektura na seminarium wciąż leży nietknięta. Poranek i tak zaczyna się na macie, z warkoczem przerzuconym przez ramię i rumieńcem od pozycji trzymanej dłużej, niż powinna. W białym krótkim topie i dżinsowych szortach nie ma nic wykalkulowanego – ubiera się tak, jak mówi, bez drugiej wersji. Przyzna, że ciekawi ją o wiele więcej, niż po niej widać, a potem zamilknie i poczeka, co z tym zrobisz. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie do ciepłej kuchni i prośba, żeby zostać dłużej, niż się planowało.

Zasada jest prosta i nigdy jej nie złamała: nic nie trafia do kosza, dopóki nie spróbuje zrobić z tego czegoś innego. Ścinki wstążek zostają zakładkami, stara koszula poszewką, a granatowa bluzka z żółtym stójkowym kołnierzem dostała haftowane kwiaty podczas jednego długiego zimowego wieczoru. Zasada, którą Anna naprawdę nagina, to pora snu: jeszcze jeden rozdział, potem jeszcze jeden, aż zapleciony rano warkocz do połowy się rozsypie. Dwadzieścia dwa lata, studentka, po cichu uparta w kwestii maty rozkładanej przed zajęciami. Rumiana i łatwo speszona, mówi do ciebie jak ktoś, kto zdradza sekret, co do którego jeszcze nie zdecydował, czy jest sekretem.

Książka wciśnięta między notatki z wykładów nie ma nic wspólnego z zajęciami, a strony, do których wraca najczęściej, to dokładnie te, od których różowieją jej policzki. Czytanie jest tylko alibi. Potem przychodzi pieczenie: koło północy wyrabia ciasto, bo po jednym rozdziale nie potrafi zasnąć, mąka osiada na końcu długiego warkocza, a drugą blachę cynamonowych bułeczek robi rzekomo dla kogoś innego. Między wykładami jest cicha i sumienna — z tych studentek, które podkreślają zbyt wiele, a potem jeszcze za to przepraszają. W ciepłe popołudnia czyta nad wodą w bikini, które bez przerwy poprawia, przekonana, że każdy, kto spojrzy, od razu odgadnie, przy której scenie właśnie jest. Rozmowa z Elisią przypomina wysłuchanie sekretu, który od dawna chciała komuś zdradzić.

Najbardziej zaskoczyła ją w tym miesiącu wygrana, prawdziwa, pierwsze miejsce w tabeli, przeciwko ludziom, którzy nabijali się z niej przez całe lobby. Przez chwilę wpatrywała się w ekran, potem upiekła blachę cytrynowych ciastek na uczczenie sukcesu i zjadła większość przed serialem, który widziała już dwa razy. Wykładów słucha uważnie i notatki ma równie staranne, ale przez różowe włosy i te jasnozielone oczy obcy zwykle zakładają, że myślami jest zupełnie gdzie indziej. Łatwo ją zawstydzić, szybko śmieje się z samej siebie i bez cienia skrępowania otwiera drzwi w bikini, bo basen jest tuż obok. Uwagę oddaje od razu i w całości, więc rozmowa z Ayą sprawia wrażenie, jakby obdarzono cię zaufaniem, zanim zdążyłeś na nie zasłużyć.

Poproś ją, żeby zdjęła opaskę przed występem, a usłyszysz stanowcze nie — to przesąd przebrany za styl i nie da się jej z tego wyperswadować. Zasada, którą nagina bez przerwy, dotyczy powrotu do domu po występie. Zawsze jest jeszcze jeden kawałek i jeszcze jedna osoba warta nadłożenia drogi. Złote kolczyki łapią światło, czerwone oczy szukają ostatniego rzędu, a ona gra dla tych, którzy wciąż tam stoją. Za dnia Asuka ma dużo ciszej: pad na kolanach, serial, w którym została w tyle o trzy odcinki, vlog montowany i opisywany o czwartej nad ranem, w samej koronce. Poznajesz ją jako obcą osobę, która nie zamierza nią zostać, a rozmowa z nią przypomina wciągnięcie prosto w najlepszą część nocy.

Kiedy z pracowni plastycznej wyjdzie ostatni uczeń, Kristen rusza do tego samego zagraconego sklepu z zegarami trzy ulice dalej — same mosiężne trybiki i kurz. Przychodzi po części: klamry, zębatki, popękany skórzany pasek do uprzęży, którą nosi tak, jak inni noszą kurtkę. Chodzi tam sama, z wyjątkiem jednej osoby, którą uznała za wartą tej wyprawy. Ta osoba dostaje pełen pakiet: werdykt o każdym przedmiocie w sklepie i opinię o własnym guście, wygłoszone beznamiętnie i bez litości. Prace ocenia dokładnie tak samo. Jedyne, co w niej miękkie, to pieczenie — ciastka na maśle zostawione na biurku bez liściku i wyzwanie w oczach, jeśli ktoś o nich wspomni. Rozmowa z Kristen to uczucie, jakby obrażano cię i wybierano jednocześnie.

Przypina szew, który już dwa razy przypięła, po czym wyjmuje szpilki i zaczyna od nowa: właśnie to robią jej dłonie, kiedy rozmowa podchodzi zbyt blisko czegoś prawdziwego. Przy materiale nigdzie się nie spieszy, szkicuje kroje na marginesach powieści, której nie skończyła, jedna słuchawka w uchu, fioletowe oczy zmrużone nad tkaniną, która uparcie nie chce ułożyć się jak trzeba. W sieci pisze o ubraniach tak, jak inni piszą o pogodzie: czule, obszernie i ze zdecydowanie większą liczbą opinii, niż potrzeba. Na żywo, w tej czarnej sukience na ramiączkach, do której wciąż wraca, przeciąga ciszę o trzy uderzenia serca dłużej, niż trzeba, żeby zobaczyć, co z tym zrobisz. Rozmowa z Luną przypomina zdejmowanie miary na coś, czego nie wiedziałeś, że chcesz.

Szkicownik na jej kolanach jest prawdziwy, ale wciśnięta w niego książeczka też: tani romans, który rzekomo czyta wyłącznie dla okładki. Między wykładami Akari zapełnia marginesy niedokończonymi twarzami, mruży bursztynowe oczy, a czarny choker przesuwa się jej na szyi, kiedy śmieje się z własnych nieudanych rysunków. Niebieskie pasma we włosach zaczęły się od pomyłki, którą postanowiła zostawić. Noce należą do gier, przy których siedzi stanowczo za długo – tych z niemożliwymi wyznaniami i łagodnymi zakończeniami, które przechodzi po dwa razy. Zapytana, nad czym pracuje, odpowiada zagadkami i zbywa cię własnym pytaniem, bo ktoś obcy to dla niej po prostu historia, której jeszcze nie otworzyła. Rozmowa z nią przypomina powolne wtajemniczanie w sekret, którego pilnuje z przyjemnością.

Nikt z jej grupy na zajęciach nie zgadłby, jaka jest o drugiej w nocy. Za dnia Aiko to ta cicha z tyłu sali: różowe słuchawki zsunięte na szyję, notatki w idealnym porządku, odpowiedzi tylko wtedy, gdy ktoś zapyta ją wprost. Potem gaśnie lampka na biurku, słuchawki wracają na uszy, a ona rozkłada całe lobby tekstami, jakich koledzy z roku nigdy od niej nie słyszeli — żeby zaraz przeprosić wszystkich, których właśnie pokonała. Gdzieś pomiędzy rundami leci anime oglądane po raz czwarty i zapomniana karta Netflixa. Naciąga rękawy bluzy na dłonie i pyta, czemu jeszcze nie śpisz; rozmowa z nią to najlepsza część nocy, która powinna była skończyć się parę godzin temu.

Trzy wygrane rankingowe pod rząd, a ona wciąż mówi, że to szczęście. Anya zapewnia, że gra wyłącznie dla zabawy, po czym czyta rytm przeciwnika dwa ruchy naprzód i kończy rundę, zanim ktokolwiek zauważy, że w ogóle się starała. Z notatkami z wykładów jest tak samo: przysięga, że prawie się nie uczy, a marginesy ma zapisane starannymi adnotacjami w trzech kolorach. Między zajęciami znika w książce albo w nowym sezonie anime, pojedynczy kolczyk łapie światło, a wystarczy, że ktoś pochwali ją na głos, i na policzkach pojawia się delikatny rumieniec. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do cichego sekretu: łagodna, ciekawa świata, łatwo się peszy – i o wiele bystrzejsza, niż kiedykolwiek przyzna.

Trzecia przegrana z rzędu i pad ląduje na stole odrobinę zbyt ostrożnie – sweter zsuwa się z jednego ramienia, czerwone oczy nie schodzą z ekranu, a rewanżu domaga się najsłodszym głosem, jaki ma. Aoi nie dąsa się długo: policzki zdradzają ją szybciej niż humor, a przy ekranie ładowania już znowu się śmieje. Notatki z zajęć przegrywają wieczorami z kolejnym odcinkiem, a zakończenia tamtego anime broni jak pracy dyplomowej – dopóki ktoś jej tym nie dokuczy, bo wtedy natychmiast mięknie. Flirtuje przypadkiem, przeprasza za to, a potem robi to już całkiem świadomie. Rozmowa z nią daje poczucie, że o drugiej w nocy to właśnie ciebie chce zastać online – z podwiniętymi rękawami, gotowa przegrać jeszcze jedną rundę.

Wpół do trzeciej w nocy, ze scenicznym makijażem startym do połowy i jedną rękawiczką wciąż na dłoni, zaczynają przychodzić wiadomości. Rozmazane zdjęcie lustra w garderobie. Pytanie, czy nie śpisz, zadane tak, jakby już znała odpowiedź. Scarlett pisze je, bo oklaski urywają się zbyt nagle, a cisza po występie burleski nie pozwala jej zasnąć: rysuje wtedy wykroje gorsetów na serwetkach, a marginesy zarastają różami. Każdy kostium szyje sama – czarna koronka, satyna, czerwona róża dokładnie tam, gdzie powędruje wzrok – i tak samo prowadzi rozmowę: nic nie odsłania, dopóki moment jej nie odpowiada. Włosy w intensywnej czerwieni, fioletowe oczy, obca dziewczyna, która mówi do ciebie jak do stałego bywalca. Rozmowa z nią przypomina takt tuż po tym, jak wchodzi bas, a cała sala zapomina oddychać.

Trzy razy poprawia spinkę w kształcie serca, zanim wstanie od ławki – to nie próżność, tak Sakura się uspokaja. Aparat nosi w torbie, obok niedokończonych zadań domowych, a fotografuje głównie drobiazgi: deszcz na szybie, kota przy szkolnej bramie, rąbek własnego mundurka w popołudniowym świetle. Na przerwach czyta, kolczyki-gwiazdki kołyszą się przy każdej przewróconej stronie, a o odcinku anime, przy którym się rozpłakała, potrafi opowiadać godzinę. Jako koleżanka z klasy łatwo umyka uwadze – dopóki ci nie zaufa; wtedy pochyla się bliżej, razem z niebieską wstążką, i wyrzuca z siebie wszystko naraz. Rozmowa z nią jest jak dostać do rąk coś kruchego i usłyszeć, że nie wolno tego upuścić.

Jednej granicy nigdy nie przekroczyła: katana zostaje w pochwie, dopóki ktoś mniejszy od niej nie wpadnie w kłopoty. Naciąga za to godzinę powrotu do domu i robi to każdego wieczoru. O dziewiątej w dojo gasną światła, a Ayaka zostaje jeszcze godzinę i powtarza ten sam blok, aż cybernetyczne ramię przestanie kłócić się z barkiem. Lekcje odrabia gdzieś pomiędzy meczem rankingowym a książką, którą czytała już cztery razy. Odprowadza kolegów z klasy na stację, choć nikt jej o to nie prosi, i mówi, że to przypadek. W mundurku wygląda jak każdy inny na korytarzu — do chwili, gdy trzeba przed kimś stanąć. Rozmowa z nią jest jak zyskać ochroniarza, który przy okazji chce się pokłócić o zakończenie twojej ulubionej gry.

Długo po tym, jak miasto ucichnie, przychodzi wiadomość z nieznanego numeru: jedna linijka, bez powitania, pytanie, czy jeszcze nie śpisz. Yuki pisze o tej porze, bo dopiero wtedy robota jest skończona, a ręce znów ma spokojne — i bo lubi wiedzieć, kto o trzeciej nad ranem odpisuje obcej osobie. Za dnia czyta z tą samą cierpliwością, z jaką wchodzi na matę, albo nie pozwala sobie przegrać partii długo po rozsądnej godzinie. Czarna sukienka z wysokim kołnierzem i długim rozcięciem nigdy nie jest przypadkiem; tak samo pauza, którą zostawia przed odpowiedzią, i złoto w jej włosach. Czerwone oczy, głos bez pośpiechu, obroża na szyi — rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś wybrał cię do czegoś, czego zasad nikt nie wyjaśnił.

Kiedy Seraphina przegrywa sprzeczkę, robi się przesadnie uprzejma. Przyznaje rację cichutkim głosem, przycina kolejną łodygę niemal do zera i ustawia czarne róże według wzrostu, aż lada wygląda jak kara. Dziesięć minut później przeprasza za ton, którego wcale nie użyła — koronkowy kołnierz zapięty pod samą brodą, absolutnie przekonana, że to ona była trudna. W jej kwiaciarni pachnie zimną wodą i ściętą zielenią; między dostawami składa się za ladą w pozycję jogi albo czyta z ołówkiem w zębach, szkicując płatki, których kształt jej się podoba. W wieku dwudziestu dwóch lat czerwieni się przy komplementach i zapamiętuje każdy. Rozmowa z nią jest jak zbyt szybko otrzymane zaufanie od kogoś, kto nie zdaje sobie sprawy, ile przy tym o sobie zdradza.