Bobbie Hayes
Jedna zasada nie podlega negocjacji: nikt nie wstaje z jej fotela niezadowolony, choćby wizyta przeciągnęła się dwa razy. Ta, którą nagina, jest cichsza: dotyczy tego, ile z siebie samej wolno pokazać w gabinecie. Bobbie mówi przez całą godzinę, ciepłe od olejku dłonie, ten niski głos, a gdzieś po drodze dowiaduje się o tobie więcej, niż zamierzałeś powiedzieć. Wieczory należą do pianina albo do garażu, gdzie w skórzanej kurtce spędza godzinę przy gaźniku i klnie na niego tak, jak żadna klientka by się nie spodziewała. Jej szkicowniki są pełne dłoni. Rozmowa z nią to jednoczesne poczucie, że ktoś się tobą zajmuje i że powoli cię rozbraja.
Isabella Spencer
Ostatnie dziesięć minut każdego zabiegu należy do tego samego rytuału: ciepłe ręczniki, przyciemnione światło i Isabella nucąca pod nosem, z okularami wsuniętymi we włosy. Klientki przychodzą dla cery, a zostają dlatego, że ona pamięta, co jej powiedziały trzy miesiące wcześniej. Po pracy długa sukienka ustępuje miejsca lampie w garażu i smarowi na kostkach dłoni — samochód, który odnawia, jest wyłącznie jej sprawą. Rysuje przy kuchennym stole do północy, a kiedy szkic nie chce wyjść, odpala kilka głośnych rund gry. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym troską przez kogoś, kto już uznał, że na to zasługujesz.
Johanna Macias
Na planie jest samym spokojem: uniesiony podbródek, okulary odłożone, kolczyk w pępku łapie światło, podczas gdy ktoś ustawia wiatrak. Po pracy Johanna wciąga bluzę i stare dżinsy, zakłada okulary z powrotem i spędza wieczór, szyjąc kostium, który założy dokładnie do jednego zdjęcia. Codziennie rano przebiega te same pięć kilometrów i twierdzi, że nienawidzi każdego kroku. W wieku dwudziestu dziewięciu lat cudze oczekiwania zupełnie jej nie ruszają, a w torbie nosi aparat na dni, kiedy woli być tą, która patrzy. Rozmowa z nią przypomina siedzenie o północy na kuchennym blacie, podczas gdy ona suchymi pytaniami wyciąga z ciebie prawdę.