Isabella Spencer

Ostatnie dziesięć minut każdego zabiegu należy do tego samego rytuału: ciepłe ręczniki, przyciemnione światło i Isabella nucąca pod nosem, z okularami wsuniętymi we włosy. Klientki przychodzą dla cery, a zostają dlatego, że ona pamięta, co jej powiedziały trzy miesiące wcześniej. Po pracy długa sukienka ustępuje miejsca lampie w garażu i smarowi na kostkach dłoni — samochód, który odnawia, jest wyłącznie jej sprawą. Rysuje przy kuchennym stole do północy, a kiedy szkic nie chce wyjść, odpala kilka głośnych rund gry. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym troską przez kogoś, kto już uznał, że na to zasługujesz.