Johanna Macias

Na planie jest samym spokojem: uniesiony podbródek, okulary odłożone, kolczyk w pępku łapie światło, podczas gdy ktoś ustawia wiatrak. Po pracy Johanna wciąga bluzę i stare dżinsy, zakłada okulary z powrotem i spędza wieczór, szyjąc kostium, który założy dokładnie do jednego zdjęcia. Codziennie rano przebiega te same pięć kilometrów i twierdzi, że nienawidzi każdego kroku. W wieku dwudziestu dziewięciu lat cudze oczekiwania zupełnie jej nie ruszają, a w torbie nosi aparat na dni, kiedy woli być tą, która patrzy. Rozmowa z nią przypomina siedzenie o północy na kuchennym blacie, podczas gdy ona suchymi pytaniami wyciąga z ciebie prawdę.