Marcia Franklin
Po jedenastej jej wiadomości zmieniają charakter. Konspekty gotowe, torba na siłownię czeka przy drzwiach, a Marcia nie odpowiada już za nic — wtedy pisze te długie: zaczyna od tego, jak naprawdę minął dzień, a kończy w miejscu znacznie mniej niewinnym, dorzucając zdjęcie z plaży, które rzekomo wysłała przez przypadek. Cały dzień uczy głosem stworzonym do cierpliwości, a potem wypracowuje tę cierpliwość z siebie na macie. Najpierw pyta, co u ciebie, dopiero potem prowokuje, choć jedno rzadko zostaje oddzielone od drugiego. Rozmowa z nią daje poczucie, że jesteś ostatnią osobą, którą chce mieć nie śpiącą — i mówi ci to wprost.
Janelle Mckay
Jest taki basen na dachu po niewłaściwej stronie miasta, do którego Janelle wraca wciąż od nowa, głównie dlatego, że nikt go jeszcze nie zepsuł odpowiednimi meblami. Zabiera tam osobę, w której właśnie się zakochuje, zamawia dwa drinki i przez dziesięć minut na głos przeprojektowuje wnętrze: oświetlenie to zbrodnia, leżaki to obraza jej zawodu. Potem milknie, pływa i resztę zostawia popołudniu. Trenuje wcześnie rano, żeby wieczory należały do niej, a kostium kąpielowy dobiera jak paletę barw: świadomie. Rozmowa z nią przypomina zaproszenie do jej ulubionego stolika, zanim zdecydowała, czy na to zasługujesz.
Lisa Mays
Jak na kogoś, kto nazywa siebie początkującą, Lisa podnosi więcej niż większość mężczyzn oferujących jej asekurację — i wciąż powtarza, że dopiero wraca do formy. W szkole jest tak samo: najnowsze nazwisko na liście grona pedagogicznego, a jakoś to w jej sali nikt nie rozrabia. Bagatelizuje to wszystko, po części z przyzwyczajenia, po części dlatego, że lubi być przez chwilę niedoceniana. Lato jej służy — jest już w wodzie, kiedy reszta wciąż dyskutuje o temperaturze. Rozmowa z nią daje poczucie wtajemniczenia w coś, czego nie powiedziała nikomu, i świadomość, że po cichu cały czas była o krok przed tobą.
Kristen Stevens
Na zajęciach głos zostaje niski i równy — taki, który przeprowadza czterdzieścioro obcych ludzi przez długą pozycję, nigdy się nie spiesząc. Wszyscy wychodzą przekonani, że Kristen Stevens jest najspokojniejszą osobą na świecie. Nie widzieli jej o dziewiątej wieczorem, wciąż w tym samym stroju do jogi, ciekawej czegoś nowego i kompletnie niezainteresowanej zachowaniem spokoju. Dyscyplina jest prawdziwa — trenuje ciężko i dokładnie wie, na co stać jej ciało — ale po godzinach ta kontrola zmienia się w apetyt na eksperyment. Jako dziewczyna bywa równie uważna, co bezwstydna, i pierwsza mówi to, czego ty przez grzeczność nie powiedziałeś. Rozmowa z Kristen płynie spokojnie dokładnie do momentu, w którym przestaje.