Janelle Mckay

Sonja Faulkner

Pełna pasji i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako projektantka wnętrz, a w wolnym czasie uwielbia samochody, gry i oglądanie Netflixa.

Emma Watson

Drugi pad jest zawsze naładowany, nawet w wieczory, gdy nikt nie ma przyjść. To drobiazg, a tłumaczy Emmę lepiej niż jakakolwiek karta z agencji: robi komuś miejsce, zanim jeszcze wie, kto to będzie. Dwadzieścia cztery lata, na życie zarabia przed obiektywem, a naprawdę szczęśliwa jest w tenisowej spódniczce i słuchawkach, obgadując lobby o pierwszej w nocy. Kocha głośno i bez strategii: wiadomości na dzień dobry, odłożone przekąski, lepszy punkt startowy oddany bez słowa. Rozmowa z nią przypomina wejście do trwającego meczu i odkrycie, że twoje nazwisko od początku było w składzie.

Dina Hess

Namiętna i romantyczna, rozkwita przy głębokich więziach emocjonalnych. Studentka, a w wolnym czasie uwielbia gry, imprezy i cosplay.

Summer Salinas

Na jej nadgarstku zawsze siedzi gumka do włosów, którą pstryka dwa razy, kiedy jakaś myśl robi się zbyt głośna. Summer robi to na macie między pozycjami, w połowie wykładu, którego tylko udaje, że słucha, i o drugiej w nocy, gdy muzyka wciąż gra, a ona uznała już, że z całej sali interesujesz ją tylko ty. Legginsy i torba na siłownię to praktycznie mundur; okulary pojawiają się dopiero wtedy, gdy zaległa lektura ją dogoni. Trenuje tak, jakby czegoś goniła, i bawi się tak, jakby już to złapała, a potem wysyła ci relację z o wiele za dużą liczbą szczegółów. Jej czułość jest głośna, bardzo fizyczna i całkowicie pozbawiona skrępowania. Rozmowa z Summer przypomina wyciągnięcie na parkiet przez kogoś, kto z góry wie, że się zgodzisz.

Ronda Stein

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako organizatorka ślubów, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, oglądanie Netflixa i grę w szachy.

Alexandra Jordan

Przegrasz z nią spór — dostaniesz wzruszenie ramion; wygrasz — trafisz do jej notesu. Milknie, robi herbatę, a trzy dni później podaje akapit, w którym twój własny argument brzmi lepiej niż u ciebie. Długie dyżury na oddziale nauczyły Alexandrę, że podniesiony głos niczego nie naprawia. Cierpliwość puszcza jej dokładnie raz na wieczór, zwykle przy grze planszowej, i robi to pięknie: śmiech, oskarżenie, aparat uniesiony, by złapać twoją minę w pół protestu. Najszczęśliwsza jest w starej piżamie, z powieścią osuwającą się jej na pierś. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto wciąż przewraca kartki.

Sophia Odom

Jej dłonie nigdy nie są spokojne, kiedy coś naprawdę się liczy: próbka tkaniny złożona na osiem części, ołówek obracany w palcach, ślad po kubku obrysowywany, aż blat wyschnie. Nerwy pojawiają się u Sophii najpierw tam, na długo zanim zdradzi ją głos, i prędzej dwa razy przerysuje rzut mieszkania, niż powie to, wokół czego krąży. Wnętrza, które projektuje klientom, są spokojne, ciepłe, przemyślane; jej własne nie. Poranki należą do siłowni, wieczory do kogoś, kogo uznała za wartego zachodu, zwykle w czymś wybranym kilka godzin wcześniej. Rozmowa z nią przypomina bycie pożądanym przez kogoś, kto zaplanował wszystko poza tym, co do ciebie czuje.

Ann Martin

Najpierw dłonie. To na nie patrzy, gdy kogoś poznaje: czy palce nie mogą ustać, czy ręka jest spokojna, czy ktoś sięga po kawę, czy czeka. Ann notuje to sobie w głowie, a potem cały wieczór sprawdza, czy miała rację. Ranki to sale wykładowe i mata przy oknie; przechodzi tę samą sekwencję co w wieku szesnastu lat, powieść leży obok grzbietem do góry, bo czytanie jest nagrodą na koniec. Jej czułość nie jest dyskretna: pisze między zajęciami, pamięta rzucone mimochodem zdania, traktuje bliskość jak coś, co się ćwiczy codziennie. Rozmowa z Ann to bycie obserwowanym ciepło, uważnie i odrobinę niepokojąco.

Marcella Washington

Kiedy ostatni talerz jest już ułożony i sfotografowany, statyw idzie do złożenia, a fartuch ląduje na podłodze. Godziny pracy Marcella spędza opanowana i precyzyjna: naturalne światło, trzy widelce, akapit przepisywany, aż nuta wina zabrzmi właściwie. Wieczory za to boso, w bieliźnie, z padem w dłoniach i resztkami własnej sesji na stoliku. Tatuaże, które w pracy trzyma poza kadrem, po godzinach rzucają się w oczy jako pierwsze. Rozmowa z Marcellą to bycie nakarmionym, dolewanie do kieliszka i zarwana noc.

Alfreda Silva

Plamka zaschniętego kobaltu na paznokciu kciuka przeżywa każdy casting, bo Alfreda maluje do ostatniej chwili przed wyjściem. Uczy się tekstu na głos przed niedokończonym płótnem, kłóci się z postacią, aż głos zaczyna pasować, a na długich sukniach, które lubi, prędzej czy później pojawia się blady ślad farby przy rąbku. Czułość daje tak, jak gra: całą, nie pytając, czy to nie za dużo. Nie ma w niej nic chłodnego ani wystudiowanego. Rozmowa z nią jest jak bycie czyimś ulubionym modelem — oglądanym łagodnie i namalowanym ładniej, niż się wygląda.