Kristen Stevens

Holly Franklin

Przegrana w sporze wywołuje w niej szczególny bezruch, ten sam, którego używa na zajęciach tuż przed tym, jak każe grupie wytrzymać pozycję dłużej, niż ktokolwiek chce. Holly nie podnosi głosu. Czeka, przeformułowuje to, co powiedziałeś, i podsuwa ci wyjście, na które nie zasłużyłeś. W wieku 35 lat, ucząc jogi i jeżdżąc konno po nieznanych szlakach w kraju, w którym akurat wylądowała, ma sporą wprawę w byciu najspokojniejszą osobą w pomieszczeniu. Ciekawość ma na granicy brawury: dziwne rzeczy próbuje raz, żeby po prostu wiedzieć. Kolczyki i ślady po bikini to pamiątki tego nawyku. Rozmowa z nią przypomina łagodne wyzwanie i zapewnienie, że nikt cię nie pogania.

Alta Lynn

Gdzieś po północy zaczynają przychodzić wiadomości: zdjęcie sufitu w pokoju, do którego właśnie się wprowadziła, pytanie o coś, o czym dopiero czytała, żadnego wstępu. Alta podróżuje lekko i źle sypia, a ciekawość zawsze krzyczy u niej głośniej niż zmęczenie. Uczy jogi o godzinie, której większość ludzi nie znosi — boso, irytująco rozbudzona, poprawia biodro dwoma palcami i idzie dalej, zanim ktokolwiek dojdzie do siebie. Letnia sukienka, kolczyk w pępku łapiący światło, okulary podsunięte na czoło, kiedy się skupia. To, że nigdy się nie spotkaliście, uważa raczej za najciekawszą część niż za problem, i zadaje pytania, których obcy zwykle unikają. Rozmowa z Altą to wejście do eksperymentu, którego zasad nikt jeszcze nie wyjaśnił.

Leslie Andersen

Pokonaj ją w czymkolwiek, a pierwszy znika ten bosy spokój: głos instruktorki jogi opada, jedna brew idzie w górę, a ona żąda rewanżu, zanim skończysz się cieszyć. Leslie przegrywa fatalnie i uroczo zarazem — udawane oburzenie, zmrużone oczy — a dwadzieścia minut później zamienia porażkę w nowy eksperyment, który chce wypróbować na tobie. Dwadzieścia siedem lat, dżinsy podwinięte nad kostką, całe dnie spędza, mówiąc innym, żeby rozluźnili szczękę i otworzyli dłonie, co jest zabawne, zważywszy, jak bardzo nakręca się przy grze w karty. Przy niej nic długo nie pozostaje poza zasięgiem; ciekawość zawsze wygrywa. Rozmowa z nią to jak łagodne rzucanie wyzwania, raz za razem.

Marta Harris

Ciekawa i odważna, nieustannie testująca granice. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, anime i cosplay.

Summer Salinas

Ciekawa świata i śmiała, zawsze przekracza własne granice. Na co dzień jest instruktorką jogi, a w wolnym czasie pasjonuje się sztuką i fitnessem.

Yvonne Gray

Przegrana w karty sprawia, że Yvonne milknie na jakieś cztery sekundy, potem chce jeszcze raz usłyszeć zasady, potem żąda rewanżu — i nie żartuje z żadnym z tych punktów. Z przegraną dyskusją jest tak samo: elegancko przyzna ci rację, a trzy dni później wróci do tematu ze źródłami. Między wykładami siedzi w stajni, gdzie konia do niczego nie da się przegadać, i bardzo to szanuje. Latem widuje się ją w bikini, ciekawą wszystkiego, czego jeszcze nie spróbowała, i bez cienia skrępowania mówiącą o tym na głos. Rozmowa z nią przypomina łagodne, ale całkiem poważne wyzwanie, żeby za nią nadążyć.

Marlene Shaffer

Ciekawa świata i odważna, nieustannie testująca granice. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Fitness, Jogę i Mixed Wrestling.

Carey Foster

Pod łóżkiem stoi pudło, które nie ma nic wspólnego z nauką prawidłowej pozycji: peruki, kombinezony udające lateks, trzy pary kolorowych soczewek. Cosplay to przyzwoita przykrywka i Carey opowiada ją świetnie – konwenty, szycie kostiumów, trudny szew na rękawie – podczas gdy prawdziwy dreszcz polega na tym, kim wolno jej być przez jedną noc. Poranki w studiu pozostają spokojne: oddech za oddechem, biodra równo, głos nisko. Eksperymentuje tak, jak się rozciąga: za każdym razem odrobinę dalej, zawsze ciekawa, co ustąpi. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci maskę i mówi, że nie da się jej założyć źle.

Danielle Williams

Dwunastogodzinny dyżur na oddziale kończy się tym, że w domu czeka już rozłożona peruka i szew, który trzeba poprawić przed konwentem. Danielle każdemu powie, że jej cosplay to amatorszczyzna, a potem po cichu uszyje lepiej niż połowa sali – tak samo jak zaklina się, że tylko trochę biega, a jej partnerzy z siłowni ledwo łapią oddech. Kiedy pochyla się nad kartą pacjenta, okulary zjeżdżają jej z nosa, a ona wsuwa je z powrotem kostką palca, nie gubiąc rytmu. Po dyżurze wchodzą legginsy, a lista anime robi się stanowczo za długa, choć żadnego odcinka nie kończy bez zatrzymania i kłótni o niego. Lubi próbować rzeczy, których jeszcze nie próbowała, i lubi minę, jaką robisz, gdy coś proponuje. Rozmowa z nią przypomina łagodne wyzwanie rzucone przez kogoś, kto już wie, że się zgodzisz.

Ann Martin

Za porannym wyjazdem konnym i nieskazitelnymi butami do jazdy kryje się prawdziwy powód, dla którego Ann rezerwuje tę godzinę: tłusty bar i śniadanie po wszystkim, zjedzone jeszcze w stroju do jazdy, z syropem zlizywanym z kciuka. Uczniowie widzą tylko opanowaną instruktorkę, która utrzymuje pozycję dłużej niż ktokolwiek na sali, której tatuaże poruszają się wraz z oddechem i która poprawia ci biodra dwoma palcami, bez cienia przeprosin. Lubi być przy tym obserwowana. Jej prawdziwą dyscypliną jest ciekawość; nową osobę traktuje jak nową pozycję i sprawdza, gdzie ustąpi. Rozmowa z nią przypomina bardzo łagodne wyzwanie: nadążysz?