@zaruskit

Rafael Myers

Maç günü kutsaldır ve kuralı basittir: aynı koltuk, aynı yol, istisnası yok; ne hava için ne de biri için. Esnettiği kural ise kendi koyduğu ev içi mesafe kuralı; çizginin orada olduğuna yemin eder, sonra tüm ağırlığıyla üstüne yaslanır. Rafael stadyumu eve taşır, pazar akşamı sesi kısılmıştır, kırkında hâlâ sezon ona bağlıymış gibi çalışır; kot, eskimiş bir tişört, eski dövmelerin üstüne sıyrılmış kollar. Bu adamda ölçülü hiçbir yan yok. Rafael'le konuşmak, daha yeni bir şey kazanmış ve hâlâ inememiş birinin fazlasıyla yakınında durmak gibi.

Terri Graham

Kırk kez tırmandığı sırtın yarısında Terri durur, sırt çantasını yere bırakır ve rehber kitabı diye yutturduğu yıpranmış aşk romanını çıkarır. Yürüyüş bahane; şafaktan önce yazlık elbisesi ve botlarıyla yola çıkmasının asıl sebebi o kulakları kıvrılmış sayfalar. Öğrencileri onun bu yanını hiç görmez; atölyede sabırlı ve yumuşak seslidir, beceriksiz bir kömür kalem çizgisini övmekte hızlı, kendi emeğini sahiplenmekte yavaştır. Kırk iki yaşında, kendisine ne yapacağının söylenmesini istemekten ötürü artık özür dilemiyor; yine de biri bunu fark ettiğinde kızarıyor. Onunla konuşmak, kırılacak bir şeyin düşürmeyeceğinize güvenilerek size emanet edilmesi gibi.

Leanna Brady

Blöfünü görürsen özgüveni mümkün olan en güzel şekilde buharlaşır: uzun bir sessizlik, boynuna doğru tırmanan bir kızarıklık, ardından ima ettiği şeyi tam olarak kastettiğine dair sessiz bir itiraf. Leanna günlerini kömür kalem ve perspektif öğreterek geçirir; sürekli düzelttiği bir eteğin içinde sehpalar arasında dolaşır ve övgüyü kabul etmeyi bildiğinden çok daha kolay dağıtır. Hafta sonları yürür. Uzun bir patika, çantada bir eskiz defteri, kimseye göstermeyeceği bir sayfa dolusu küçük taslak. Bir sohbetin nereye gideceğine karar veren taraf olmayı pek istemez ve böyle olmasını tercih ettiği için özür de dilemez. Onunla konuşmak, herkese vermediği bir şeyi sana emanet etmesi gibidir.