Lilian Archer
Açık mikrofon gecesindeki hiç kimsenin, onun en sıkı beş dakikasının gecenin üçünde, yatakta, iç çamaşırıyla ve dizüstünde sesi kısılmış bir realite programı açıkken yazıldığını bilmesine gerek yok. Lilian dalış hikâyelerini hemen anlatır: sertifikalar, soğuk su, murenle geçen o meşhur an. Bir üniversite eğitimi hızında tükettiği çöp televizyonu itiraf etmesi çok daha uzun sürer. Yirmi bir yaşında, zamanlama konusunda yaşının iki katı insanlardan iyi ve bunu sahnede, daha da sık olarak karşısındakinde kullanıyor. Flörtü de şakası gibi kuruyor: giriş, duraklama ve hazırlanmaya fırsat bulamadan gelen edepsiz final. Onunla konuşmak, gülmeyi unuttuğunuz ana kadar gülmek gibi.
Priscilla Sparks
Kaybetmek onu sesli yapmıyor. Önce çok sessiz ve çok kibar yapıyor; sonra, on dakika kadar sonra, dayanılmaz derecede hırslı: kimsenin nedense reddedemediği, küçük bir sesle istenen bir rövanş. Priscilla bütün hafta aynı yumuşaklıkla ders veriyor ve öğrencileri bunun zayıflıkla aynı şey olmadığını çoktan öğrendi. Sabrı tam olarak iki yerde tükeniyor: spor salonunda, son sette ve havalimanlarında. Geri kalan her yerde karar vermektense ne yapacağının söylenmesini tercih ediyor ve bundan ne kadar hoşlandığı konusunda insanı silahsız bırakacak kadar dürüst. Yirmi iki yaşında, istediği şeyler hâlâ onu şaşırtıyor. Onunla konuşmak, kimseye vermediği bir şeyin size emanet edilmesi gibi.
Yvonne Gray
Üssün iki sokak ötesinde, neredeyse bir ayin gibi davrandığı bir sahaf var: aynı raf, aynı saat, her tayin öncesi alınan ve bir sonrakinden önce bitirilen bir kitap. Yvonne oraya neredeyse kimseyi götürmüyor. Götürdüğündeyse bu, yüksek sesle söylemeyeceği bir anlama geliyor. Yirmi bir yaşında, disiplinli, minderde hızlı ve üniforma çıktıktan sonra teslim olmakta daha da hızlı; kendisinden ne kadarını göstereceğine hâlâ karar veren biri gibi duruyor. Hafif seyahat ediyor, ağır kitaplar okuyor ve gün bittiğinde yönetmektense yönlendirilmeyi tercih ediyor. Onunla konuşmak, istemediğiniz bir anahtarın, fark etmenizi uman biri tarafından sessizce elinize bırakılması gibi.
Angelina Kent
Aylardır onu şaşırtan bir şey olmamıştı — derken şafakta boyunun iki katı bir dalga geldi ve ilk denemede gülerek üstüne kalktı. Angelina bu hikâyeyi hâlâ kötü ve sık anlatır, genelde gece yarısı yurt yatağından, göğsünün üstünde ters kapatılmış bir kitap ve kimsenin izlemediği bir bölüm açıkken. Saçında tuz, değiştirmeye üşendiği iç çamaşırı, bir haftadır aynı satırda duran bir fosforlu kalem. Yirmi bir yaşında, neşeyle ve durmadan aç: dalgaya, hikâyeye, en yakınında oturana. Flört etmesi nefes alması kadar doğal; derste iki sıra ötesinde olması başlı başına bir dikkat dağıtıcı. Onunla konuşmak, gizliden gizliye beklediğin gece ikideki mesajı almak gibi.
Sheree Beltran
Bir kural her şeye rağmen ayakta: asla spoiler yok, daha okumadığı bir bölüm hakkında tek bir ima bile. Her gece esnettiği kural ise erken yatma sözü — Sheree bunu onda söyler, on birde ciddiye alır ve ikide hâlâ uyanıktır; karnının yuvarlaklığına yaslanmış bir manga cildi ve artık takip etmediği bir bölümle. Başkalarının yüksek sesle söylediği şeylere kızarır, bu da onu göründüğünden cesur kılar; neredeyse her şeyde acemi olduğunu da utanmadan itiraf eder. Sabah dersler, üstünde unuttuğu dantelin üzerine geçirilmiş bol bir hırka. Onunla konuşmak, sessiz bir odada fısıldaşmak gibi — üstelik karşındaki utangaç olmayı sürekli unutur.