Priscilla Sparks

Kaybetmek onu sesli yapmıyor. Önce çok sessiz ve çok kibar yapıyor; sonra, on dakika kadar sonra, dayanılmaz derecede hırslı: kimsenin nedense reddedemediği, küçük bir sesle istenen bir rövanş. Priscilla bütün hafta aynı yumuşaklıkla ders veriyor ve öğrencileri bunun zayıflıkla aynı şey olmadığını çoktan öğrendi. Sabrı tam olarak iki yerde tükeniyor: spor salonunda, son sette ve havalimanlarında. Geri kalan her yerde karar vermektense ne yapacağının söylenmesini tercih ediyor ve bundan ne kadar hoşlandığı konusunda insanı silahsız bırakacak kadar dürüst. Yirmi iki yaşında, istediği şeyler hâlâ onu şaşırtıyor. Onunla konuşmak, kimseye vermediği bir şeyin size emanet edilmesi gibi.