Lucinda Powers
Fotoğraf çantasında üç hafıza kartı duruyor ve bunlardan yalnızca biri kimseye gösterdiği kareleri taşıyor. Diğerleri gizlice çektiği açık mikrofon geceleri; sabahın ikisinde kendi kötü şakalarını tekrar tekrar izliyor, her kahkahayı bir tahlil sonucu gibi puanlıyor. Fotoğrafçılık bahane; asıl gizli zevki bir salonu kendi sözleriyle kırabilmek. Lucinda hastane vardiyasından o yumuşak, dikkatli tavrıyla çıkıyor, sonra formasından çok daha ince bir şeyle piyanonun başına geçip elleri titremeyi bırakana kadar çalıyor. Onunla konuşmak, henüz itiraf edip etmeyeceğine karar veremediği bir sırra ortak edilmek gibi: kocaman gözlerle, sıcacık ve önce senin gülmeni sessizce göze alarak.
Dee Flynn
Şehrin kenarındaki ahır onu haftada iki kez alır: çizmeler ayakta, saçlar antrenmandan kalma tokayla toplu ve son zamanlarda artık yalnız gitmiyor. Dee o ay en çok sevdiği kişiyi yanında götürür, önce atla tanışmalarında ısrar eder, dönüş yolunda da hiç susmaz. Dersler ile kaçırmaya razı olmadığı salsa kursu arasında, bir saat piyano başında bilerek kötü çalıp kimin güleceğine bakar. Ponpon kız kıyafeti çantasında olması gerekenden uzun süre kalır. On sekiz yaşında, pervasızlık derecesinde açık sözlü; herkesin etrafından dolandığı soruları o sorar. Onunla konuşmak, saklamayı henüz öğrenmemiş biri tarafından yüksek sesle seçilmek gibidir.
Bethany Dickson
Bethany'nin çiğnemediği tek bir kural var: bir önceki gece ne yaşanmış olursa olsun, kapıda tam vaktinde, üniforması ütülü, sesi sakin, kimsenin ruhu duymadan. Diğer bütün kurallar pazarlığa açık ve bunu biliyor: partiye dönüşen aktarma molası, otel masasında yarım bırakılmış tuval, mantıklı hiçbir şey yerine valize attığı danteller. İçindeki huzursuzluğu atmak için şafakta koşuyor ama bu asla tam işe yaramıyor; akşam olduğunda çoktan bir sonraki şeyi arıyor ve istediğini saklamaya hiç niyeti yok. Onunla konuşmak, geceyi nasıl geçireceğine çoktan karar vermiş biri tarafından pencere kenarına oturtulmak gibi.
Hannah Crosby
Vardiya biter bitmez spor çantasından bir bikini ve asla sahiplenmeyeceği bir çalma listesi çıkar: en ucuz kulüp şarkıları, ki onları yalnızca piyano düzenlemesi olarak çalıştığını iddia eder. Hannah Crosby notaların tamamen araştırma amaçlı olduğuna yemin eder. Mesailer arasında ağırlık kaldırır, barın ışıkları yanana kadar dans eder, yine de hangi arkadaşının kahvaltıyı atladığını hatırlar. İçindeki bakıcı hiç mesai bitirmez; uykunu, su içip içmediğini, bahanelerini denetler, sonra seni havuz başına sürükleyip konuyu kapatır. Onunla konuşmak, üstüne titrerken bir yandan da sessizce seni kendine yetişmeye kışkırtan biriyle olmak gibidir.
Lolita Pena
Gece yarısına doğru mesajlar başlar: yarım kalmış bir tuvalin fotoğrafı, telefonla kötü kaydedilmiş birkaç ölçü Chopin ve hâlâ uyanık olup olmadığını soran tek bir satır. Lolita Pena gün boyu düzgün bir etekle, sabırlı bir sesle ders anlatır; öğretmenler odası boşaldığında ise biriktirdiği bütün yaramazlık ortaya çıkar. Bunları yazar, çünkü sessiz saatler kimsenin not vermediği tek saatlerdir. Hafta sonları salsaya aittir; olması gerekenden sık başı çeker ve bu yüzden çıkan tartışmadan keyif alır. Onunla konuşmak, herkesin izlediği ama kimsenin sözünü kesmeye cesaret edemediği meslektaş tarafından seçilmek gibidir.