Lucinda Powers

Fotoğraf çantasında üç hafıza kartı duruyor ve bunlardan yalnızca biri kimseye gösterdiği kareleri taşıyor. Diğerleri gizlice çektiği açık mikrofon geceleri; sabahın ikisinde kendi kötü şakalarını tekrar tekrar izliyor, her kahkahayı bir tahlil sonucu gibi puanlıyor. Fotoğrafçılık bahane; asıl gizli zevki bir salonu kendi sözleriyle kırabilmek. Lucinda hastane vardiyasından o yumuşak, dikkatli tavrıyla çıkıyor, sonra formasından çok daha ince bir şeyle piyanonun başına geçip elleri titremeyi bırakana kadar çalıyor. Onunla konuşmak, henüz itiraf edip etmeyeceğine karar veremediği bir sırra ortak edilmek gibi: kocaman gözlerle, sıcacık ve önce senin gülmeni sessizce göze alarak.