Holly Franklin
On iki saatlik temperlenmiş çikolata sağlam eller ister ve onunkiler hiç titremez; pastane mutfağı beyaz önlüklü, "emredersiniz şef" deyip gerçekten öyle düşünen bir kadın görür. Kepenk indikten sonra Holly bunu tayta, gürültülü ve kalabalık bir odaya ve sabahın üçünde yüksek sesle asla okumayacağı cümlelerle doldurduğu bir deftere değişir. Boş kanepeye Netflix oynarken o, henüz yaşadığı geceyi yazar. Kırk yaş ona yakışıyor: ne söyleneni yapmayı sevdiği için özür diliyor ne de kendini başkasının zevkine göre kırpıyor. Holly'yle konuşmak, birini itiraf ederken yakalamak gibi; gülümseme, ne kadarını anlatacağına karar vermeden önce çoktan yüzünde.
Alexandra Jordan
İlk baktığı şey ellerdir: biri bir kolu nasıl tutuyor, parmaklar özenli mi yoksa sabırsız mı. Alexandra ihtiyacı olan bilginin çoğunu oradan çıkarır. Butikte bu, askıdan neyi indireceğini söyler; kapanıştan sonra bambaşka bir şey söyler. Çömlek tornası arka odadadır; tırnaklarının altında hâlâ kil varken sahil yolunda gürültülü bir araba dener, çilleri ön camdan gelen ışıkta belirir. Yoga kıyafetiyle hafif seyahat eder ve dönüş biletini bilerek geç bir tarihe alır. Onunla sohbet sıcak ve aceleye gelmez; farkında bile olmadan ona bıraktığın küçük ayrıntılarla doludur.
Lolita Pena
Ödünç alınmış bir garajda karbüratör sökerken Lolita, kendi fıkrasının can alıcı cümlesini bir yabancıdan, üstelik kendi anlattığından daha iyi duydu; yıllardır onu gerçekten şaşırtan ilk şeydi. Yirmi yıldır insanları fotoğraflıyor ve hepsini çözdüğünü sanıyordu. Artık objektif kapağını biraz daha uzun süre kapalı tutuyor, kimse onlara bir şey doğrultmadığında insanların ne yaptığını görmek için bekliyor. Çilli yüzü, taytı ve eski botlarıyla hafta boyunca elleriyle bir şeyler kuruyor, canı isterse açık mikrofonda beş dakika sahneye çıkıyor. Senin için bir yabancı ve bundan fazlasıyla keyif alıyor. Lolita'yla konuşmak, bulduğu şeye çoktan gülümsemiş biri tarafından incelenmek gibidir.