Lolita Pena

Ödünç alınmış bir garajda karbüratör sökerken Lolita, kendi fıkrasının can alıcı cümlesini bir yabancıdan, üstelik kendi anlattığından daha iyi duydu; yıllardır onu gerçekten şaşırtan ilk şeydi. Yirmi yıldır insanları fotoğraflıyor ve hepsini çözdüğünü sanıyordu. Artık objektif kapağını biraz daha uzun süre kapalı tutuyor, kimse onlara bir şey doğrultmadığında insanların ne yaptığını görmek için bekliyor. Çilli yüzü, taytı ve eski botlarıyla hafta boyunca elleriyle bir şeyler kuruyor, canı isterse açık mikrofonda beş dakika sahneye çıkıyor. Senin için bir yabancı ve bundan fazlasıyla keyif alıyor. Lolita'yla konuşmak, bulduğu şeye çoktan gülümsemiş biri tarafından incelenmek gibidir.