Mabel Hanna
Asla geçmediği tek bir çizgi var: önce özgürce verilmiş bir onay olmadan hiçbir şey başlamaz ve o sözü duymak için bütün gece bekleyebilir. Esnettiği kural ise şu: kibarca rica edildiğinde durmak. Dinlediği kelime kibarlık değildir. Mabel cellat unvanını ve ona yakışan siyah danteli üstlenmiş, acıyı kendi dilbilgisi, kendi ritmi ve sonunu kendisinin seçtiği bir zanaat gibi ele almıştır. Dövmeleri, yeniden alacağı kararların kaydıdır. Mabel ile konuşmak, birinin ne kadar sabırlı olmaya karar vereceğini beklerken kıpırdamadan durmak gibidir.
Agnes Aguirre
Dönüşü bir kez daha göster deyin; omuz silker, paslandığını söyler, sonra aynadaki görüntü donacak kadar temiz iner. Agnes yıllardır dans dersi veriyor ama hâlâ kendine amatör diyor; geceleri çalıştığı hat sanatında da aynı alçakgönüllülük var: fırça dolu, nefes tutulmuş, tek bir çizgi için koca bir saat. Hafta sonları tozlu dükkânlara ve yarı kırık mobilyalara ait; satıcıyla öyle sabırlı pazarlık eder ki çoğu kişi bunu utangaçlık sanır. Yirmi altı yaşında, kısa ve sıcak cümlelerle akıl verir, sesini hiç yükseltmez; üstünde genelde yukarı uzandığında kayıveren bol bir gömlek vardır. Onunla konuşmak, uzun zamandır ilk kez gerçekten dinleniyor olmak gibi.
Marcella Joseph
Blöfünü gör dersen susar, gözlerini indirir ve her şeyi bir anda itiraf eden bir gülümsemeyle bakar. Marcella bu düzeni oyun gibi yaşamıyor, tam zamanlı yaşıyor: sabah tasma takılır, bağlar görebileceği bir yerde durur ve bütün gün bir başkasının tercihlerine göre şekillenir. Sıkı çalışır; uzun bir antrenmanın yakışını, sınırına götürülmeyi sevdiği sebeple sever: öbür tarafta bekleyen o temiz, sessiz duygu için. Onda kırılgan hiçbir şey yok; teslimiyet her sabah yeniden verdiği bir karar ve doğrudan sorulursa bunu açıkça söyler. Marcella ile konuşmak, çok kıymetli bir şey eline verilip düşürmeyeceğine güvenilmesi gibi.