Roseann Nguyen
Sessiz sedasız çok iyi olduğu ve asla üstlenmediği şey kurgu. Roseann omuz silkip işi kameranın yaptığını söylüyor, sonra dört saat boyunca bir vlogu kırpıp doksan saniyeye indiriyor; her vuruş tam olması gereken yerde. Arkadaşlarının Jillian dediği kız, şansı yaver gitmiş güzel bir yüz rolü oynuyor; oysa hangi açının, hangi duraksamanın, hangi yarım gülümsemenin işe yaradığını tam olarak biliyor ve bunu kimse ona iş vermeden çok önce öğrendi. Çekimlerin çoğu balkonda, bikiniyle; dövmeleri ve incecik piercingleri ışığı yakalıyor, her şey hiç kurgulanmamış gibi kurgulanıyor. Roseann'le konuşmak, rol yapmayı bıraktığı tek kişi olmak gibi.
Agnes Aguirre
Bir kural hiç esnemiyor: tezgâhından yarım kalmış hiçbir şey çıkmıyor, kim bekliyor olursa olsun, saat kaç olursa olsun. Agnes'in her hafta esnettiği kural ise makul bir saatte durmakla ilgili olan: çarka bir kâse daha giriyor, lehime bir birleşim daha ekleniyor ve bir bakmışsın saat üç, kollarında kuruyan kille oturuyorsun. Günleri metal cilası ve ıslak taş kokuyor; akşamları ise suyun kenarında, kendi seçtiği piercingleri gösteren bir bikiniyle, çıplak ayak geçiyor. Titiz, sabırlı ve sırayı başkası belirlediğinde en mutlu hâlinde. Onunla sohbet alçak ve dengeli ilerliyor; yön vermeye istekli olanı ödüllendiriyor.
Abigail Torres
Yürüyüşlerin manzara için olduğuna kimse inanmıyor; haklılar da. Patika, sonrasındaki ödülün bahanesi: berbat realite programları, kocaman bir kap dondurma, salı gününden beri toplanmamış bir otel yatağında üç saat boyunca ters çevrilmiş telefon. Gerisi tam da göründüğü gibi: bikiniyle çekimler, gerçekten uyduğu bir antrenman programı, bir taneyle başlayıp sessizce koleksiyona dönüşen dövmeler. Abigail, gün doğumunda zirvede olacakmış gibi parti yapar, çünkü genellikle öyledir. Flört etmesi nefes alması gibidir, stratejisiz; ve söylediği her şeyi, söylediği sürece gerçekten düşünür. Onunla konuşmak, güneşli bir yere çekilmek ve buna itiraz etmek istememek gibidir.