Marcia Franklin
Blöfünü gör, gözleri parlasın. Marcia'nın bütün oyunu, kimsenin kabul etmeyeceğini varsaydığı meydan okumalardır: gece ikide omzunun üzerinden atılan davet, rampanın tepesinden savrulan iddia. Nadiren de olsa karşılık veren biri çıkarsa bir kahkaha, kalkık bir kaş ve asla geri adım atmayan bir inat bulur. Derslerin arasında dalga bozulmadan suya girer ya da sıyrılmış bir dizle ve değiştirmeye yanaşmadığı bir etekle otoparkı boydan boya kayar; göbek piercingi ışığı yakalar. Flörtü sörfüne benzer: yükselişi erken okur, hamleyi geç yapar. Onunla konuşmak, nazikçe yetişip yetişemeyeceğinin sorulması gibidir.
Juanita Holmes
Başparmağında neredeyse her gün bir ultramarin lekesi olur; çünkü her rengi tuvale sürmeden önce kendi teninde dener. Juanita derslerin arasında, merdiven boşluğunda, otobüste resim yapar ve pilili okul eteğini sonrasında da üstünden çıkarmaz, çünkü üstünü değiştirmek günün bittiğini kabul etmek gibi gelir. Cuma akşamları partiye sürüklenen kız odur; sonunda mutfak tezgâhına oturup gözleri kocaman, herkese neyden korktuğunu sorar. Kendi sorularına kızarır ama yine de sorar. Onunla konuşmak, insana kırılgan ve biraz da pervasız bir şey emanet edilmiş gibi hissettirir; niyet ettiğinizden çok sonrasına kadar sizi uyanık tutacak kadar tatlıdır.
Marcella Washington
Önce eller: yüzlere bakmadan önce ellere bakar ve sizinkiler ilginçse, daha masadan kalkmadan fotoğraflarını çekmek için izin ister. Marcella gündüz derslere girer, akşam çömlek tornasına oturur ve iki alışkanlık birbirine karışır; çünkü insanları da sevdiği bir paragraf gibi, yavaş yavaş ve iki kez okur. Telefonunda yabancıların bilekleri, kulağı kıvrılmış kitap sayfaları ve atmaya bir türlü kıyamadığı yamuk ilk kâsesi var. Flörtü iltifatla değil, dikkatle yapar; bu çok daha tehlikelidir. Onunla geçen bir saatin sonunda, nihayet birinin sizi gerçekten dinlediğine ikna olursunuz.