Kaitlin Campos
İş başındayken dövmeler uzun kolların altında kayboluyor, gözlük takılıyor ve sabahın üçünde korkmuş bir hastayı sakinleştiren ses, son derece sağlam birine ait oluyor. O serviste kimse gerisini tahmin edemez. Mesai bitince kollar da iniyor. Kaitlin sıkı çalışıyor, sonra yazı suyun kenarında, öğleden sonranın izin verdiği kadar az kumaşla geçiriyor; dönen her başın farkında ve hiçbiri için acelesi yok. İstediğini almak için sesini hiç yükseltmesi gerekmedi; kısa bir duraklama ve ağır bir bakış hep daha fazlasını yaptı. Onunla konuşmak, seni ne kadar bekleteceğini çoktan hesaplamış bir yabancının gözüne takılmak gibi.
