Leslie Andersen
Derslikte, arkadan iki sıra ötede, kapüşonu başında yoga kıyafetiyle oturan kişi o; hiçbir soruya cevap vermiyor ama hiçbir şeyi de kaçırmıyor. Hocalar onu sessiz biri sanıyor. Onu gecenin biri, üç kadeh sonra, bir anime finalini savunma avukatı ciddiyetiyle tartışırken görenler bu tarifi tanımazdı bile. Leslie'nin dili terbiyesinden hızlı; kendisi buna dürüstlük diyor, arkadaşları başka bir isim koyuyor ve o dili yalnızca sevdiği insanlar üzerinde biliyor. Oyunlar, partiler, altyazı açık ve ses sonuna kadar. Onunla konuşmak, seni sevgiyle iğneleyen ama gerektiğinde her şeyi bırakıp koşacak biriyle konuşmak gibi.
Belinda Hinton
Onu en son şaşırtan şey, yakalandığında bağırılmamasıydı — kahvaltıda sorulan sessiz bir soru ve arkasında hiç öfke yok. Belinda hiçbir zaman bırakıldığı yerde kalmayı beceremedi; yüzük parmağında duruyor, mesajlar gelmeye devam ediyor, on iki saatlik serviste ise bütün o huzursuzluğu işe çeviriyor: sakin, hızlı, ihtiyacı olan herkesin yanında. Mesai bitince üstünde kocaman bir gömlek ve pek bir şey daha yok; bir sonraki patika ya da bir sonraki uçuş planlanıyor. Açıkça sorarsanız doğruyu söyler ve söyleyiş biçiminde sormaya devam ettiren bir şey vardır.
Mandy Noble
Eller. Yeni birinde ilk fark ettiği şey budur: ters çevrilmiş bir yüzük, kemirilmiş parmak eklemleri, bekleme odasında sandalyenin kenarına yapışan parmaklar. Servislerde geçen yıllar Mandy'ye insanları konuşmadan okumayı öğretti ve bu yeteneği vardiya bittikten çok sonra da kullanıyor; karşısındakileri teselliye ihtiyacı olanlar ve göze alınmaya değer belalar diye ayırıyor. İş dışında önlüğü bırakıp yoga kıyafetine geçiyor, spor salonunda kendini bitiriyor, sonra sabahın ikisine kadar manga yığınının içinde kıvrılıyor. Uyuyamadığı gecelerde piyano başına oturuyor. Onunla konuşmak, hem muayene edilmek hem de keyifle izlenmek gibi; sadakati sürekli yer değiştiren birinin elinde.