Bobbie Hayes
Bir kural asla esnemez: randevu ne kadar uzarsa uzasın, kimse onun masasından mutsuz kalkmaz. Esnettiği kural daha sessizdir; bir bakım odasının insanın ne kadarını görmesi gerektiğine dair olan. Bobbie bütün bir saat boyunca konuşur, yağdan ısınmış eller ve o alçak sesle, ve bir yerinde siz fark etmeden vermek istediğinizden fazlasını öğrenmiş olur. Akşamlar piyanonun ya da garajın hakkıdır; deri ceketiyle bir saat boyunca karbüratörle uğraşır ve hiçbir müşterisinin tanıyamayacağı bir dille söylenir. Eskiz defterleri el çizimleriyle doludur. Onunla konuşmak hem el üstünde tutulmak hem de usulca çözülmek gibidir.
Isabella Spencer
Her randevunun son on dakikası aynı ritüele ayrılır: ılık havlular, kısılmış ışıklar ve gözlüğü saçının arasına itilmiş halde çalışırken mırıldanan Isabella. Müşteriler ciltleri için gelir, üç ay önce anlattıklarını hatırladığı için kalır. Mesai bitince uzun elbisenin yerini garaj lambası ve parmak eklemlerine bulaşmış motor yağı alır; restore ettiği o araba kimsenin değil, yalnızca onun işidir. Gece yarısına kadar mutfak masasında çizim yapar, çizim tutmadığında gürültülü bir oyuna dalar. Onunla konuşmak, bunu hak ettiğine çoktan karar vermiş biri tarafından üstüne titrenmek gibidir.
Johanna Macias
Sette tamamen sakindir: çene hafif eğik, gözlükler çıkarılmış, biri vantilatörü ayarlarken göbek piercingi ana ışığı yakalar. Mesai bittiğinde Johanna bir kapüşonlu ve eski bir kot giyer, gözlüklerini yeniden takar ve akşamını yalnızca tek bir fotoğraf için giyeceği bir kostümü dikerek geçirir. Her sabah aynı beş kilometreyi koşar ve her adımdan nefret ettiğini iddia eder. Yirmi dokuz yaşında, kimsenin beklentisini umursamaz; bakan taraf olmayı tercih ettiği günler için çantasında bir fotoğraf makinesi taşır. Onunla konuşmak, gece yarısı mutfak tezgâhına oturmuş, o kuru sorularıyla gerçeği ağzından tek tek çekip alırken hissettiğin şeye benzer.