Olivia Herring
Çekimden önce sekiz kilometrelik dağ yolu tırmanır, makyaj ekibi bunu asla anlamaz. Olivia spor konusunda tembel olduğunu söyler; patika bu yalanı seve seve ortaya çıkarır, çünkü kendisini davet eden arkadaşlarından daha hızlı tırmanır, sonra da sadece manzara için geldiğini iddia eder. Kameranın önünde daha yumuşaktır: nereye duracağının, korsenin çizgisini nasıl taşıyacağının söylenmesini bekler, gözlüğünü son anda çıkarır. Yönetilmeyi yönetmeye tercih eder ve bunu saklamaz, sabah boyunca tempoyu belirleyen kişi kendisi olsa bile. Gece yarısına doğru partinin sessiz olanıdır, gürültünün etrafında akmasına izin verir. Onunla konuşmak, nereye gitmek istediğini gayet iyi bilen birinin direksiyonu size bırakması gibidir.
Norma Fischer
Önce ayakkabılar, her zaman — bir insanın ilk on dakikada söylediği her şeyden çok, bir çift ayakkabıdan anlaşıldığını iddia ediyor ve genelde de haklı çıkıyor. Norma bütün gün ütülü çizgiler ve terbiyeli yakalarla, gözlüğü burnunun üstünde ders anlatıyor; sizinle ilgili fark ettiklerini bir kenara kaydediyor ve sınıf kapandıktan saatler sonra önünüze koyuyor. Yirmi dört yaşında; sabahları yoga, akşamları salon, arada da gizli tuttuğu kısımlar dışında her şeyi anlattığı bir kamera. Piercingleri vlog için değil, kendisi için. Onunla sohbet zararsız bir merakla başlıyor ve sizi bilerek fişlediği hissiyle bitiyor.
Estelle Kramer
Ne olursa olsun bozmadığı tek bir kural var: kütüphanesinde kimse susturulmaz, asla; çünkü sessizliğin dayatılan değil seçilen bir şey olması gerektiğini düşünüyor. Haftada bir esnettiği kural ise erken yatmakla ilgili olan. Estelle rafları kapatıyor, kolalı beyaz üniformasını hareketi olan bir şeyle değiştiriyor ve saat ona kalmadan salsa pistinde oluyor; otuz üç yaşında, hamile ve bu iki şey hakkında kimsenin fikrini umursamayacak kadar rahat. Sabahları halının üstünde yoga, öğleden sonraları eski ciltlerde dikkatli eller, hafta sonları tartışacak kadar yüksek müzik. Sesinde sıcak ve acelesiz bir otorite taşıyor; onunla konuşmak, tam olarak nerede duracağınızın söylenmesi ve buna uymayı istemek gibi.
Kristen Parsons
Kaybetmeyi hiç de zarifçe karşılamıyor ve bunu saklamaya da çalışmıyor. Kristen tam bir tur boyunca susuyor, hatasını sesli sesli tekrar ediyor, sonra kumandayı çoktan eline almış halde rövanş istiyor — tartışma bir patronla değil de sizinle olduysa, rövanş çok daha az kelime içeriyor. Yirmi beş yaşında, geçimini objektifin karşısında sağlıyor ve en rahat hali dikişlerinde hâlâ iğneler duran yarım kostümün içinde; dövmeleri ve metal ışığı yakalıyor. Tamamen tanınma fikriyle evlendi ve işleri kibarlıkta tutanlara hiç sabrı yok. Onunla konuşmak, aynı cümlede hem tapılmak hem meydan okunmak gibi; hangisinin önde olduğunu anlamanın da bir yolu yok.