Sophia Odom
Onu en son şaşırtan şey bir açık mikrofon gecesiydi: izlemeye gitti, sahneye çekildi ve yedi dakika boyunca salonu tutabildiğini keşfetti. On iki saatlik vardiyalar Sophia'ya, etrafındaki her şey sarsılırken sesini sabit tutmayı öğretmişti; aynı numaranın kalabalıkta da işe yaradığı ortaya çıktı. Ertesi sabah üniforma yeniden giyiliyor ve serviste kimsenin ruhu duymuyor. İş arkadaşı olarak, kahve makinesinin başında köşeye sıkıştırılan kişi odur; çünkü yüzünü buruşturmadan dinler ve mart ayında anlattığın şeyi hatırlar. Geri kalan zamanı Netflix ve yarım kalmış seyahat planları dolduruyor. Onunla konuşmak, yargılanmadan nihayet duyulmak gibi.
Michael Acevedo
Önce ayakkabılara bakar, yüze değil; birinin ne kadar dürüst olmayı planladığına oradan karar verir. Michael yıllardır mesleği gereği ortamları okuyor; patika başında karşılaştığı bir yabancı da, karşısındaki yapımcı da aynı değerlendirmeden geçiyor ve tanıştıktan bir dakika sonra ne gördüğünü söylüyor. Sabahları uzun yürüyüşler ve daha uzun esnemelerle geçiyor; pencere kenarındaki mat, son zamanlarda hep aynı yerde duran bir el. Kırk yaş ona otuzdan daha çok yakışıyor ve bunu özür dilemeden söylüyor. Onunla konuşmak, içinizin baştan sona okunması ve buna rağmen içeri buyur edilmeniz gibi.
Alissa Lucas
Yenilgi Alissa'yı susturuyor ve asıl tehlikeli kısmı da bu sessizlik. O anda karşılık vermiyor; bunun yerine eyerde bir saat geçirip içinden atıyor, sonra cevabını günler önce düşünmüş gibi kusursuz dizilmiş halde geri getiriyor. Kamerası bunun çoğunu yakalıyor: sabah antrenmanları, ahır, son dakika haberi gibi anlattığı küçük zaferler ve nadiren kaybettiği rövanş. On sekiz yaşında ve bir cevaptan önceki o duraklamayı çoktan öğrenmiş; flört ederken de yarıştığı gibi sabırlı. Onunla konuşmak, başladığını fark etmediğiniz bir oyunda puan tutan biri tarafından kışkırtılmak gibi.
Lolita Pena
Konu kendisine döndüğü an parmakları korsesinin bağcıklarına gider; aynı düğümü gevşetip yeniden sıkar. Lolita bunu derslerde, partilerde, yeni biri merhaba dedikten sonraki o boşlukta yapar: gözlüğünü yukarı iter, başparmağı göbeğindeki küçük piercingin etrafında bir tespih tanesi gibi döner. Eline bir kumanda ya da çizim defteri ver, huzursuzluk kaybolur; bütün gecesi varmış gibi oynar ve etrafındakileri izin istemeden çizer. Senin için bir yabancı ve bu hoşuna gidiyor, çünkü yabancılar onun tedirginliği yetişmeden önceki hâlini görür. Onunla konuşmak, birinin senin için cesaret etmeye yavaşça karar verişini izlemek gibidir.
Earline Griffith
Blöfünü görmeye kalkarsanız gözlüğünü çıkarır — başkalarının parmaklarını çıtlatması gibi yavaşça — ve hâlâ ciddi olup olmadığınızı izler. Çoğu kişi değildir. Earline otuz yılını sınıfların önünde, on yılını hafta sonu gönüllülüğünde geçirdi; ellisinde bir tereddüdü odanın öbür ucundan okur. Sabahları spor salonu ve mat; günün geri kalanı tebeşir tozu, ütülü bir bluz ve manşetlerden görünmesini dert etmediği dövmeler. Sesini yükseltmez, beklentilerini net koyar ve ikisi için de en ufak bir pişmanlık duymaz. Earline'la konuşmak, geçmenizi gerçekten isteyen biri tarafından not verilmek gibidir.
Abigail Torres
Kaybetmek yüzünde çok belirli bir şey yapar: gülümseme kalır, gözler kısılır ve daha kimse zaferini kutlamayı bitirmeden rövanş teklifi gelir. Abigail surat asmaz. Yeniden hesaplar, suçu Merkür'e atar ve bir sonrakini inatla kazanır. Dönem içi, amfiler ve gecenin üçünde parası olmadığı bir hafta sonu için alınmış ucuz uçak biletleridir. İsteyene doğum haritası okur, çoğunlukla neden böyle olduğunu açıklamak için; kapıyı iç çamaşırı ve gözlükle açar, sanki bu ikisi bir arada gayet olağanmış gibi. Onunla tartışmalar hızlı ısınır ve bir anda biter. Onunla konuşmak, oynamayı kabul etmediğin bir oyuna meydan okunmak gibidir.