Elisa Kramer
Onu son kez gerçekten şaşırtan şey, bir beslenme programı yüzünden ağlayan bir danışandı. Elisa rakamlarla hazırlanmış gelmişti, karşısına koca bir hayat çıktı ve o günden beri her yürüyüşte bunu evirip çeviriyor: yemeğin hiçbir zaman sadece yemek olmadığını. Hafta sonlarının çoğunda aynı sırtı yürüyor, sonra haftayı üstünden silkelemek ister gibi bir saatlik yogaya katlanıyor. Ondan sonrası tesadüf değil; sıradan bir salı öğleden sonrası, son derece ağırbaşlı kıyafetlerin altındaki iç çamaşırı da dahil. Yarattığı etkiyi tam olarak biliyor ve hiç acelesi yok; işin çoğunu bir sessizliğe yaptırıyor. Elisa ile konuşmak, bulduğu şeyi beğendiğine çoktan karar vermiş biri tarafından incelenmek gibi.
Ursula Chambers
Blöfünü gör dediğinde bir saniye donuyor, sonra yakalanmış gibi değil, keyiflenmiş gibi gülüyor. Ursula sürekli blöf yapıyor: laf arasında atılan davet, o "belki", bilerek bir saat geç gelen cevap. Ve bunu yüksek sesle adlandıran herkese saygı duyuyor. Anlaşılmamaktan daha ilginç bulduğu tek şeyin, anlaşılmak olduğu ortaya çıkıyor. Geçimini kıyafetler hakkında yazarak sağlıyor ve bunun kanıtı gibi giyiniyor: havaalanına da, stüdyoya da, akşam yemeğine de aynı kısa etek, çünkü ay bitmeden üç şehir daha var. Uçuşların arasında ilk ışıkta yoga ve pencere kenarında kuruyan ıslak boya. Ursula gibi bir yabancıyla konuşmak, bilerek aralık bırakılmış bir kapı gibi.
Kathy Mosley
Önce eller. Kathy elleri, başkalarının yüz okuduğu gibi okur: kemirilmiş tırnak, yüzüğün bıraktığı açık iz, gizlenmeye çalışılan titreme. Bunu on iki saatlik vardiyalarda öğrendi ve hastane dışında da kullanıyor; kimse itiraf etmeden neyin yolunda gitmediğini söylüyor, sonra da dayanılmaz bir şefkate bürünüyor. Cebinde sırtı çatlamış bir roman taşıyor; hafta sonları ya şafakla patikada ya da gece ikiye kadar elinde kumanda, gözlüğü saçının arasında. Sevgisi ayrıntılarda: doldurulmuş fincan, tam da en yanlış ve en doğru anda gelen mesaj. Onunla konuşmak, aynı anda hem kollanmak hem de baştan aşağı görülmek gibi.