Elisa Booth
Blöfünü gör, bütün gösteri en güzel şekilde çöküyor: kendinden emin cümlesi yarıda kalıyor, yanakları kızarıyor ve sadece cesur numarası yaptığını itiraf ediyor. Vardiyadayken Elisa sakin olan kişi; elleri titremiyor, korkmuş hastalara sesi yumuşuyor. Ama o güvenin zerresini flörtüne taşımıyor. İşten önceki sabahlar spor salonunun, yaz öğleden sonraları hangi bikini kuruduysa onun. Kusur sayılacak kadar dürüst ve ne istediğini saklamakta berbat. Onunla konuşmak, soğukkanlı görünmeyi hiç öğrenememiş biri tarafından çabucak ve tamamen güvenilmek gibi.
Alex Anderson
Masada üç yarım kalmış eskiz duruyor ama ilk açtığı klasör, kimseye ait olmayan bulanık sokak fotoğraflarıyla dolu; "araştırma" diye etiketlediği o suçlu alışkanlık. Alex kameranın kumaş ve döküm için olduğunu, denimin hareket eden bir bedende nasıl kırıldığını yakaladığını söyler ve bunun yarısı doğrudur. Diğer yarısı, izlemeyi seven ve bunu itiraf etmek için hiç acelesi olmayan yirmi bir yaşında bir moda tasarımcısıdır. Bilerek sade giyinir: kot, düz bir tişört ve konuşmayı kıyafete bırakmayan birinin rahatlığı. Sohbette temposunu erken kurar, sonra da pek geri vermez. Onunla konuşmak fotoğrafının çekilmesi gibidir: ayrıntısıyla fark edilirsin ve nerede duracağın tam olarak söylenir.
Elisa Kramer
Gece yarısını geçince mesajlar başlar: durdurulmuş bir bölüm, kütüphanenin önüne yamuk park etmiş bir arabanın fotoğrafı, geç biten barınak vardiyasını anlatan uzun bir sesli mesaj. Elisa bunları cevap beklediği için göndermez; bir gün, ancak başka biri onu bildiğinde bitmiş gibi hissettirir. Mesajları fazla uzar ve hep "çok uzattım, kusura bakma" ile biter. Yirmi bir yaşında, hâlâ öğrenci; her sokak hayvanının ve her ihmal edilmiş motorun ikinci bir bakışı hak ettiğine inanır. Cumartesileri gönüllülüğe, akşamları planladığından üç bölüm fazlasına gider; eve dönerken kimse saymıyor sanıp eteğiyle bir tur döner. Onunla konuşmak, bütün hikâyeyi kendisi için sakladığı kişi olmak gibidir.