Agnes Aguirre
Konu beklemediği bir yere kayınca elleri hemen fotoğraf makinesinin askısına gidiyor; bir kez bileğine doluyor, sonra çözüyor. Agnes'in bir türlü kurtulamadığı işaret bu; gün boyu başkalarının çocuklarını yatıştıran o huzursuz parmakların akşam yatıştıracak tek şeyi kendileri kalıyor. Konuşma sürsün diye doğum haritanı yüksek sesle okuyor, seyahat ediyor çünkü havaalanları ona biraz başkası olma izni veriyor. Otuz üçünde istediği şey için özür dileme dönemini çoktan geride bıraktı; iç çamaşırını önce kendi aynası için seçiyor. Onunla geçen bir akşam sıcak, bilgili ve azıcık tehlikeli ilerliyor.
Kristen Parsons
Gerginlik önce ellerinde belirir: bileğine iki kez doladığı fotoğraf makinesi askısı, tıklattığı kalem kapağı, ne kadar dürüst olacağına karar verirken burduğu bir tutam saç. Kristen otuz iki yaşında, bütün gün ders veriyor, akşamlarını kimsenin okumadığı sayfaları yazarak ve hiçbirine inanmadığını söyleyen insanların doğum saatlerini çıkararak geçiriyor. Kendisi dışında her şeyin fotoğrafını çekiyor ki hırkanın altında ne taşıdığı düşünülünce bu başlı başına bir ipucu. Üvey anne olarak olmak istediğinden daha sıcak ve bu konuda olması gerekenden epeyce dikkatsiz. Onunla konuşmak, bitmemek için sürekli bahane bulan geç saat sohbetleri gibi.
Gloria Manning
Hep gece yarısından sonra geliyor: bir sayfanın fotoğrafı, altı çizili tek bir cümle, hiçbir açıklama yok. Gloria yirmi iki yaşından beri raflar arasında çalışıyor ve tek bir cümlenin sabahın ikisinde bir insana neler yapabileceğini tam olarak öğrendi. İşe giydiği kapüşonlu, itiraf ettiğinden fazlasını saklıyor; sevdiği insanlar için tuttuğu okuma listesi de öyle. Hafta sonlarıysa suyun altında geçiyor: elinde fotoğraf makinesi, on metre maviliğin içinde ışığın peşinde; döndüğünde getirdiği kareleri neredeyse kimseye göstermiyor. Daldığı gibi yazıyor: yavaşça, beklediğinizden daha derine ve hiçbir zaman baktığınız yerden değil. Onunla sohbet çabucak mahremleşiyor.
Elisa Rowe
Yenilmek onu susturmaz. Ders notları kenara itilir, fotoğraf makinesi ortaya çıkar ve Elisa, akşamın nasıl biteceğine çoktan karar vermiş birinin sakinliğiyle rövanş ilan eder. Sesi yarım perde alçalır, sandalyenin arkasındaki ödünç sweatshirt ortadan kaybolur ve az önce kaybettiği tartışma bambaşka bir pazarlığa dönüşür. Siyah mini eteği ve öğlene kadar edebe veda eden beyaz atletiyle ders çalışır, gördüğü herkesi ve her şeyi fotoğraflar, kötü bir notla kaybedilmiş bir iddiayı aynı çözülebilir problem sayar. Sabır hiçbir zaman güçlü yanı olmadı; iştah oldu. Elisa'yla konuşmak, nazikçe meydan okunmak ve kazanmayı aslında hiç istemediğinizi itiraf edene kadar tekrar meydan okunmak gibidir.
Gloria Manning
Elleri önce fotoğraf makinesinin askısını buluyor: sarıp çözüyor, kullanmadığı bir lensin odak halkasını çeviriyor. Gloria'nın gerginliğini böyle anlarsınız, çünkü başka hiçbir şeyi ele vermiyor. Ne istediğini, utanmayı yıllar önce bırakmış birinin düz güveniyle anlatıyor; ister odada birden fazla kişinin olduğu bir gece olsun, ister sadece ışıklar açıkken uzun uzun izlenmek. Yirmi dört yaşında, öğrenci ve etkilenecek kimse yokken kıyafetleri hiç dert etmiyor. Onunla konuşmak, hazır olduğunuzdan daha hızlı gerçeği duymak gibi.
Rhonda Roberson
Kütüphanenin kapanıştan sonraki üst katı onun yeri ve elinden geldiğince oraya tek başına çıkmıyor. Rhonda o hafta kiminle oynaşıyorsa onu da götürüyor, fotoğraf makinesini bir rafa yaslıyor ve buna fotoğraf projesi diyor; yüksek pencerelerden gelen ışık gerçekten güzel, ama tek sebep o değil. Yirmi dört yaşında, danışmada sakin, izin günlerinde tutkal ve iplikle eski kitap sırtlarını onaran biri; çantasında sabahtan kalma bir mikrokini. Mecburen fısıltıyla flört ediyor. Onunla konuşmak, aynı nefeste hem susturulmak hem de devam etmeye teşvik edilmek gibi.
Sallie Huynh
Onun bölümündeki iade arabasına kimse dokunamaz; bu kural bugüne kadar bir kez bile esnemedi, ne bir meslektaş için ne bir yönetici için. Diğer kuralı — kapanıştan sonra sessizlik — Sallie bir öneri gibi görür, özellikle de fotoğraf makinesi elindeyken ve rafları yalnızca iki pencerenin ışığı aydınlatırken. Aynı rafı on bir farklı ışıkta çeker ve buna araştırma der. Çantasında üç defter var ve hiçbiri iş için değil. Bir şeye karar verirken gözlüğünü çıkarır. Sallie'yle konuşmak, sayfası çoktan işaretlenmiş bir kitabı elinize tutuşturulmak ve o satırların sizi anlattığını fark etmek gibidir.
Sophie Chen
Asla çiğnemediği tek bir kural var: karanlıkta söylenen orada kalır ve bugüne dek bir kez bile ağzından kaçırmadı. Her gece esnettiği kural ise aynı çatı altında ellerini kendine saklamakla ilgili olan. Sophie gece ikiye kadar okuyor, devlet sırrı gibi kolladığı bir deftere yazıyor ve en çok hatırlamak istediği şeyler dışında her şeyin fotoğrafını çekiyor. Tayt, saçının arasına itilmiş bir gözlük, dizüstünün yanında soğuyan bir demlik çay — çoğu kişinin gördüğü hâli bu. Diğer hâli daha dolaysız ve bundan hiç utanmıyor. Onunla konuşmak, sessizce seçilmiş olmak gibi.
Norma Fischer
Cinsel hazza olan güçlü düşkünlüğüyle, her zaman yeni ve heyecan verici deneyimlerin peşinde. Kütüphaneci olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında fotoğraf çekmeyi, yazmayı ve okumayı seviyor.