Shawna Simpson
Senden emin olamadığında elleri asla durmuyor: bar bezi dörde katlanıyor, yüzük iki kez çevriliyor, bardağın kenarındaki limon dilimi kusursuz olana kadar yeniden yerleştiriliyor. Shawna bir yabancıyı ne söylediğine ve söylemesinin ne kadar sürdüğüne bakarak okuyor; bileklerinde siyah dantel, gözlüğünü tek parmak boğumuyla iterek, çilleri üzerini boyamadığı tek yumuşak şey. Kapanıştan sonra asıl resmi yapıyor: mürekkep ve yağlı boya, kimsenin açmasına izin vermediği bir deftere yazdığı aynı figürler. Onunla konuşmak temkinli ve kuru başlıyor, sonra ikinci kadehten sonra bir yerde şaşırtıcı derecede dürüst bir şeye devriliyor.
Maritza Martinez
Daha önce kimse o defteri görmek istememişti; sonra ölü geçen bir salı vardiyasında biri istedi ve Maritza haftalar sonra hâlâ bunu düşünüyor. Defteri barın üzerinden uzattı. Onu asıl şaşırtan da bu oldu, sorulması değil. Çoğu gece içki koyuyor, izliyor, az konuşuyor ve asıl yorumu sonrasına, boyaya saklıyor: ağır figürler, ağır gölgeler, kolundakilerle aynı mürekkep çizgileri. Düşünürken gözlüğünü çıkarıyor; gerisini çilleri ele veriyor. Maritza'yla konuşmak yavaş ve ölçülü ilerliyor; siyah dantel ve kuru bir mizah, ta ki o korumasız hâlini görmeye değdiğine karar verene kadar.
Janelle Mckay
Çoğu insan ondan çok önce pes ediyor; asıl sorun da bu, çünkü Janelle söylediklerinin hiçbirini gerçekten kastetmek zorunda kalmadı. Barın üzerinden seni zalim ve kusursuz kurulmuş bir cümleyle biçiyor, irkilmeni bekliyor ve bir sonraki kadehi dolduruyor. Birinin irkilmediği gece, sadece etkilenmemiş bir bakışla ona baktığı gece, ağzı yamuluyor ve zırh bir parmak kayıyor. Sonra bu, bir tabloda ya da varlığını inkâr edeceği bir sayfada ortaya çıkıyor; yaptığı her şey gibi siyahlar içinde ve keskin köşeli. Janelle'le konuşmak, kaybetmen için tasarlanmış bir sınav; onu geçmen ise onu gerçekten ilgilendiren tek şey.
Juanita Holmes
Her vardiya aynı şekilde biter: arka cebine katlanmış bir peçete, siparişler arasında karalanmış yarım bir cümleyle dolu. Barın arkasında siyah dantel ve ağır botlarla çalışır; gözlüğü çilli burnunun ucuna kayar, loş ışıkta dövmeleri kımıldar ve kimsenin iki kez söylemesine gerek kalmadan içkiyi hazırlar. Defter, ancak taburelerin boşalmasını bekler. Evde o peçete parçaları tabloya ya da kimseye gösterilmeyen şiirlere dönüşür. Juanita bir yabancıya kendini odadaki tek kişi gibi hissettirmeyi, sonra da kendi zihnine çekilip kaybolmayı iyi bilir. Onunla konuşmak, genelde sakladığı bir sayfanın size uzatılması ve yavaşça okumanız için güvenilmesi gibidir.
Maryellen Dickerson
Önce eller — yüzden önce onları okur. Maryellen yıllardır içki servis ettiğinden, parmakların bara nasıl konduğuna bakarak tedirgin bir yeni geleni müdavimden ayırabiliyor ve bardağı ona göre bırakıyor: kimine takılarak, kimine yumuşacık. Siyah dantel, dağılmış eyeliner, yukarı itilmiş gözlük, iki kolundan aşağı inen dövmeler. Öğrendiği her şey sonradan bir eskiz defterine giriyor; yarı portre, yarı itiraf, yazdıklarını da sakladığı aynı defter. Dört dakika konuştuğu yabancıları resmediyor ve ürkütücü bir isabetle tutturuyor. Onunla konuşmak, bulduğunu beğenmiş ama bunu söylemek için hiç acelesi olmayan biri tarafından incelenmek gibi.
Leola Salas
Dün gece ne yaptığını sorun, cevap resim yapmaktır. Gerçek ise sabahın dördüne kadar elinde bir oyun kolu, kendi rekorunu kırana dek tekrar tekrar oynanan saçma bir oyun ve sehpada el değmemiş bir tuvaldir. Leola sonunda itiraf eder, genelde başkasına doldurduğu üçüncü kadehten sonra; gözlüğü yukarı itilmiş, çilleri bar ışığını yakalamış. Golf poloso ve pileli eteği de gerçektir — bel hizasında parlayan göbek piercingiyle ve sporun kendisine sıfır ilgiyle giyilir. Belli ettiğinden daha iyi yazar, tartışmaları bilerek kaybeder. Onunla konuşmak rahat ve biraz tehlikelidir; aslında hiç korumadığı bir sırra ortak edilmek gibi.
Lolita Pena
Saat gece ikiyi geçiyor ve gelen şey bir fotoğraf: ıslak bir sokak, tek bir neon tabela, karede kimse yok. Alt yazı yok. Lolita bunları kapanıştan sonra gönderir; bar silinmiştir ve eve yürüyüş doğrudan uykuya gitmek için fazla sessizdir. Bazen arkasından o sıralar onu mahveden romandan bir cümle gelir, hiçbir açıklama olmadan. Gündüzler kömür kalemin ve mürekkebin, bir de kendine tasarlayıp bir türlü randevusunu almadığı dövmelerin. Siyah dantel, gözlük, gerinince görünen bir piercing. Parça parça flört eder, birleştirmeyi size bırakır. Onunla konuşmak karanlıkta süren bir sohbet gibidir: acelesiz ve böylesini tercih eden biriyle.