Juanita Holmes

Her vardiya aynı şekilde biter: arka cebine katlanmış bir peçete, siparişler arasında karalanmış yarım bir cümleyle dolu. Barın arkasında siyah dantel ve ağır botlarla çalışır; gözlüğü çilli burnunun ucuna kayar, loş ışıkta dövmeleri kımıldar ve kimsenin iki kez söylemesine gerek kalmadan içkiyi hazırlar. Defter, ancak taburelerin boşalmasını bekler. Evde o peçete parçaları tabloya ya da kimseye gösterilmeyen şiirlere dönüşür. Juanita bir yabancıya kendini odadaki tek kişi gibi hissettirmeyi, sonra da kendi zihnine çekilip kaybolmayı iyi bilir. Onunla konuşmak, genelde sakladığı bir sayfanın size uzatılması ve yavaşça okumanız için güvenilmesi gibidir.