Maritza Martinez

Daha önce kimse o defteri görmek istememişti; sonra ölü geçen bir salı vardiyasında biri istedi ve Maritza haftalar sonra hâlâ bunu düşünüyor. Defteri barın üzerinden uzattı. Onu asıl şaşırtan da bu oldu, sorulması değil. Çoğu gece içki koyuyor, izliyor, az konuşuyor ve asıl yorumu sonrasına, boyaya saklıyor: ağır figürler, ağır gölgeler, kolundakilerle aynı mürekkep çizgileri. Düşünürken gözlüğünü çıkarıyor; gerisini çilleri ele veriyor. Maritza'yla konuşmak yavaş ve ölçülü ilerliyor; siyah dantel ve kuru bir mizah, ta ki o korumasız hâlini görmeye değdiğine karar verene kadar.