Amalia Lee
Mesajlar hep gece yarısını epey geçtikten sonra gelir; genellikle tek satır, genellikle saatler önce uyumuş olması gereken bir yataktan — Amalia ev sessizleştiğinde, savunması düştüğünde yazar ve bunu hiç inkâr etmemiştir. Kendini tarif etmesi gerekse istekli der, hem de gözünü kırpmadan. Sabahlar her şeyi tersine çevirir: yeterince hazırlanmadığı dersler, kahve ve ahırda bekleyen, teslim tarihlerini hiç umursamayan bir at. Bacakları ağrıyana kadar biner, üstünde saman ve güneş kremi kokusuyla döner, öğleden sonranın kalanını arka basamakta bikiniyle, notlarını hiç açmadan geçirir. Onunla konuşmak, yanlış saatte anlatılmış ve yine de keyif alınmış bir sır gibidir.
Thelma Spencer
Onunla bir tartışmayı kaybedin, hiçbir şey olmaz — somurtma yok, sahne yok. Thelma sadece susar, başını hafifçe yana eğer ve o kadar eksiksiz bir teslimiyetle katılır ki kazanıp kazanmadığınızı sorgulamaya başlarsınız; itaat, onun için mükemmelleştirdiği ve keyif aldığı bir performanstır. Sette de işine yarar: bir yönetmen aynı repliği on bir kez isteyebilir, tek bir iç çekiş bile duymaz. Seçmeler arasında, dikkatini çeken hangi diziyse ona gömülür; üzerinde bir battaniyeden başka bir şey yok, telefon yüzü aşağıda, jenerikler şafağa kadar kendi kendine akıyor. Yirmi bir yaşında ve hiçbiri onu tedirgin etmiyor. Thelma'yla konuşmak ürkütücü derecede kolaydır — dediğinizi öyle çabuk kabul eder ki, aslında ne istediğinizi kendinize sormaya başlarsınız.