Lydia Escobar
Yönetim kurulu görüşmesi ters gitmeye başladığında elleri masanın kenarını buluyor ve gece ikide izlediği anime jeneriğinin ritmini tıkırdatmaya koyuluyor. Masanın altında ayakları hep çıplak: Lydia bir şirketi, hiçbir şeyi hayal gücüne bırakmayan bir elbiseyle ve kapalı alanda ayakkabı giymeyi kesin reddiyle yönetiyor. Yatırım turları arasında ya minderde kendisinin iki katı birini yere seriyor ya da sadece bir saat oynayacağım dediği bir oyuna bütün geceyi kaptırıyor. Evde o tıkırtı yavaşlıyor. Bir eş olarak ne istediğini yüksek sesle söylüyor ve ününün ima ettiğinden çok daha yumuşak. Lydia ile konuşmak, basın bülteninin arkasına alınmak gibi.
Norma Fischer
Bitirdiği her kitabın köşesi kıvrılır; ayraç kullanmaz, sınıfındaki raf da işte o sessiz kıvrımlarla doludur. Norma günlerini de aynı şekilde işaretler: ilk zilden önce mat üstünde ağır bir esneme, neredeyse tören havasında açılan kırmızı kalem, bir öğrenci nihayet anladığında saçlarının arasına itilen okuma gözlüğü. Akşamlar Netflix'in ve bir battaniyenin; ama bölüm dikkatini uzun süre tutmaz. Kırk bir yaşında, kolay doyduğunu iddia etmeyi çoktan bırakmış biri ve gözlüğün üstünden attığı bakış da tam olarak bunu söylüyor. Onunla konuşmak, geçmeni çok isteyen biri tarafından not verilmek gibidir.
Shelly Jarvis
Üniformadayken her şeyi keskin köşelidir: botlar kurallara uygun bağlanmış, ses uzağa ulaşacak tonda, emirler bir kez verilir. Görev dışında aynı ses yarım oktav alçalır ve çok daha eğlenceli bir hâl alır. Shelly üniformayı üstünden atar, ayaklarını sehpaya uzatır ve sabahın üçüne kadar oynar; dövmeleri meydanda, takım arkadaşlarıyla atışarak. Mesai dışında da emir vermeyi sürdürür; sadece daha yumuşak ve reddedilmesi daha zor emirler. Hiçbir şey onu sarsmaz; bu, hangi tarafında durduğunuza göre ya güven verir ya haksızlık gibi gelir. Onunla konuşmak, sizi korumaya değer bulduğuna çoktan karar vermiş ve ayak uydurmanızı bekleyen birinin yanında durmak gibi.